கொலவெறி

இந்த பாடலை நான் கேட்ட நிமிடத்தில் இருந்து நினைத்து நினைத்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். சிரிப்பை இன்னும் மேலே மேலே என்று கொண்டுபோய்க்கொண்டே இருக்கிறார்கள். என்சாய்..!!

ஒரிஜினல் கொலவெறி: http://www.youtube.com/watch?v=YR12Z8f1Dh8

சாஸ்த்ரீய கொலவெறி: http://soundcloud.com/mohank/kolaveri-subhapantuvarali

ஆல்-டைம் கொலவெறி – http://www.youtube.com/watch?v=FmPmdeXAjsA

 

 

 

 

 

இசை விமர்சனம்

இசை விமர்சனம் என்பது காதுகளுடைய எல்லோராலும் செய்யப்படுவது. அது இசைகுறித்து பேசவேண்டும் என்ற கட்டாயம் எதுவுமில்லை. அவ்வப்போது சில இசை தொடர்பான குறிப்புகள் வந்தாலே அது இசை விமர்சனம் என்ற தகுதியை அடைந்துவிடும். இதற்கு எந்த விதமான இசை அனுபவமும், இசை கேட்கும் பழக்கமும் அவசியமில்லை என்று சமூகம் உணர்ந்தே இருக்கிறது. பெரும்பாலான இசை விமர்சனங்கள் மிகப்பெரும்பாலும் மத்திய ஆசியக்காரர்களால் எழுதப்படுகிறது. இவர்கள் தான் கேட்டவற்றையும், கேட்காதவற்றையும் பற்றிக்கூட எழுதுவதற்கு உரிமம் பெற்றவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இசை விமர்சனங்களின் ஊற்றுமூலம் என்பது சென்னை மயிலாப்பூர், தி.நகர், மாம்பலம் பகுதியில் இருக்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. உலகப்ரசித்தி பெற்ற மாம்பலம் கொசுக்கள் இந்த ஊற்றுகளிலேயே உற்பத்தியாகின்றன என்ற கூற்று சற்றே மிகையாக இருக்கலாம். இந்த விமர்சனங்கள் பெரும்பாலும் சாய்வு நாற்காலியை சுவர்கமாக எண்ணும் சம வயதுக்காரர்களால் படிக்கப்படுகின்றன. இசை விமர்சனங்களில் காலப்போக்கில் பலவகைகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றை தெரிந்துகொள்வது நாம் அவைகளை படித்து உய்ய வழிகோலும்.

இசைவிமர்சனங்கள் பொதுவில் இரண்டு வகைப்படும். பேசப்படும் விமர்சனம், எழதப்படும் விமர்சனம் என்பவை அவை. பேசப்படும் விமர்சனத்தில் பேசுவதுடன் பாடியும், ஆடியும், முக பாவங்களிலும் இசை விமர்சிக்கப்படும் என்பது ஒரு சாதகமான விஷயம். உடனடி விமர்சனம் என்ற வகையை கச்சேரி நடக்கும்போதே சுடச்சுட பக்கத்திலிருப்பவருக்கு தெரிந்தவராயிருந்தாலும், தெரியாதவராய் இருந்தாலும் பரிமாரப்படும். “கொன்னுட்டான்”, “பின்னறான்” ,”வெளுக்கறான்” என்று கசாப்பு, நெசவு, வண்ணான் தொழில் சார்ந்த வார்த்தைகளும் இசைத்தொடர்பான வார்த்தைகளாகவே கருதப்படுகின்றன. “இவன் வாசிக்கறது தவுலா இல்ல ம்ருதங்கமா?” “வயலினுக்குள்ள பூனை பதுங்கியிருக்கா?” என்பதுபோன்ற நகைச்சுவைகளும் தெறிக்கும். இவ்வகை நகைச்சுவை விமர்சனங்கள் பெரும்பாலும் சபா கேண்டீன்களில் நிகழ்வதாகச் சொல்கிறார்கள். கச்சேரி முடிந்தவுடனும் வெற்றிலை போட்டுக்கொண்டு தெருவில் மூன்று பேர் துணைவர ஆகாயத்தை நோக்கி பேசிக்கொண்டே போவதும் உண்டு. இவ்வகை விமர்சனத்தினை எதிர்கொள்ளும்போது பக்கத்திலிருப்பவரின் தொடைக்கும், முதுகிற்கும் கவசங்கள் அணிந்திருக்கவேண்டும் என்பது அனுபவ அறிவு.

எழுதப்படும் விமர்சனங்கள் பெரும்பாலும் வாரந்திரிகளிலும், சிலசமயம் நாளிதழ்களிலும் காணக்கிடைக்கிறது. மிகச்சமீபகாலமாக இணையத்திலும் பெருவாரியாக எழுதப்படுகிறது. இவ்வகை விமர்சனங்கள் எழுத்தாளர்களாலும், எழுத்தாளரல்லாதோராலும் ஒரே மாதிரியாகவே எழுதப்படுகிறது. இசை தெரியாத எழுத்தாளர் எழுதுவது நல்ல விமர்சனமா அல்லது எழுதத்தெரியாத இசை அறிஞர் எழுதுவது சிறந்த விமர்சனமா என்ற விவாதம் அவ்வப்போது எழுவதுண்டு. குருட்டுக் குதிரையில் எந்தக் குதிரை நல்ல குதிரை என்று உடனடி விமர்சனக்காரர்கள் பதிலடி கொடுக்கிறார்கள்.

இந்த எழுத்து விமர்சனத்தில் முதலாவதாக வருவது தயிர்வடை விமர்சனம். முதலிடத்தை பிடிப்பதும் இதுவே. இது சபா கச்சேரிகளைக்குறித்ததாக இருந்தாலும், கேண்டீனில் தொடங்கி, கேண்டீனில் முடியும் வகையில் எழுதப்பட்டிருக்கும். ரசிகப்ரியாவும் ரவாதோசையும், ஆந்தோளிகாவும் அடை அவியலும் போன்ற கவர்ச்சிகரமான ஒப்புவமைகள் தென்படும். கவி காளமேகத்தையும் மிஞ்சும் வண்ணம் இரட்டுற மொழிதலில் திறமை காட்டுபவர்களாக, இவர்கள் எழுதுவது ஜுஜாவந்தி பற்றியா அல்லது பாசுந்தி குறித்தா என்று அறியா வண்ணம் ஒட்டி வருவது மிகவும் சிறந்த விமர்சனமாக கருதப்படுகிறது. இதில் முன்னோடியான சிலர், தயிவடையையும் தோடியையும் ஒப்பிட்டு எழுதியிருந்ததன் சிறப்பை ஒட்டி தயிர்வடை விமர்சனம் என பெயர்காரணம் கூறுவர். ஒருநாள், கரஹரப்ரியா ராகம் எத்தனை கிலோ காராபூந்திக்கு சமம் என்று நடந்த விவாதத்தில் பலத்த கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டு சட்டுவக்கரண்டியால் சிலரது மண்டை உடைக்கப்பட்டுள்ளது வரலாறு.

தயிர்சாத விமர்சனம் என்பதும் தயிர்வடை விமர்சனத்தை ஒட்டியே வருவது. இது பருப்புசாத விமர்சனம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இவ்வகை விமர்சனங்கள் தங்கள் வடிவத்திலும் கருத்திலும் தயிர்வடையை ஒத்திருந்தாலும் மொழியினால் வேறுபாட்டை அடைவது. சுமார் பத்து முப்பது வருஷங்களுக்கு முன்னால் தஞ்சை, கும்மோணம் பகுதிகளில் பேசிக்கொண்டிருந்த, இப்போதும் அயோத்யா மண்டபம் அருகில் அடிக்கடி கேட்கக்கிடைக்கும் மொழியுச்சம் அது. சமஸ்க்ருதமா, தமிழா அல்லது பரிபாஷையா என்று புரியாததனால் மொழியியல் வல்லுனர்கள் கூட குழப்பிப்போயிருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் இது இன்னமும் ஆனந்த விகடன், குமுதம் போன்ற இதழ்களால் புரவப்படுகிறது. இரு மத்திய ஆசியக்காரர்கள் பேசிக்கொள்வது போல இருப்பது இதன் சிறப்பு. உடனடி விமர்சனத்தையே எழுத்தில் பார்ப்பதுபோல இருக்கும் இது. “என்னங்கானும், பிள்ளையாண்டான் என்னமா பாடறான் பார்த்தேளோனோ?”, “ஹெ ஹெ ஹெ, எல்லாம் காவிரித் தண்ணிய்யா”, “கண்ணாடிய கழற்றிட்டு பார்த்தா சாக்ஷாத் மஹாவிஷ்ணுவே வந்து எதிர்ல நின்ன மாதிரின்னா இருக்கு” என்பன போன்ற சொற்றொடர்கள் அடிக்கடி தென்படக்கூடும். காலம் மாறிவிட்டாலும், அணா, பைசா போய் ரூபாய் வந்து, அதுவும் போய் கிரடிட் கார்டு வந்த பின்னும் இவர்கள் ஆயிரம் வராகன், பதினாயிரம் வரகன் என்றே குறிப்பிடுவார்கள். ஒரு வராகனுக்கு எத்தனை ரூபாய் என்பது இன்னமும் தெளிவாகவில்லை. இவ்வகை விமர்சகர்கள் பெரும்பாலும் ஃபார்மல் பேண்டும், ஸ்போர்ட்ஸ் ஷூவும், லீ டீஷர்ட்டும் போட்டு மழமழ வென சவரம் செய்த முகத்துடன் காணப்படுவது வழக்கம். சற்றே இவர்கள் அருகில் போனால் நெய்விட்ட பருப்பு சாத வாசனையும் வருவதாக சிலர் சொல்கிறார்கள்.

செய்தி விமர்சனம் என்ற வகையைச்சார்ந்த விமர்சனங்கள் பெரும்பாலும் நிருபர்களாலும், செய்தி சேகரிப்பவர்களாலும் குறிப்புகள் எழுதப்பட்டு ஆசிரியரின் பெயரில் வெளிவருபவை. சமீபத்தைய உதாரணமாக தினமலரில் வந்த விமர்சனங்கள் இதன் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு என்று சொல்கிறார்கள். இதில் ஒரு ஃபார்ம் கொடுத்துவிடுவார்கள், அதில் கோடிட்ட இடத்தை நிறப்பினால் அது ஒரு விமர்சனமாகிவிடும். கிட்டத்தட்ட 5 நிமிடங்களுக்கு ஒரு விமர்சனம் என்ற வேகத்தில் இது எழுதப்படுவதால் செய்தித்தாள் அச்சு இயந்திரமே மிரண்டுபோனதாகவும் சொல்கிறார்கள். இது மிகவும் முன்னேறிய வகை விமர்சன்மாகவும், உடனடி விமர்சனத்திற்கு போட்டியாகவும் இருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. உதாரணமாக, —- கச்சேரிக்கு போயிருந்தேன். ——— ராகத்தில் அமைந்த ———- பாடலை அவர் தொடங்கியவுடனேயே கச்சேரி களை கட்டிவிட்டது. ———- ராகத்தில் கச்சேரியை தொடங்கினால் களை கட்டாமல் இருக்குமா என்ன? இவர் இன்று பாடிய ——– ராகத்துக்கு ——- ” என்று எழுதலாம். அந்தந்த கோடிட்ட இடத்தை மட்டும் நிறப்பினால் செய்தி விமர்சனம் ரெடி.

வள்ளல் விமர்சனம், பெரும்பாலும் இன்னமும் தம்மை ஜமீன் வாரிசாகவே நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் சில நிலவுடமைக்காரர்களால் எழுதப்படுவது. இன் மொழி பெரும்பாலும் தயிர்வடை விமர்சனத்தை ஒத்திருந்தாலும், எந்த பாடலுக்கு எதை கொடுத்தால் தகும் என்பதே இதன் முக்கிய சாராம்சமாக இருக்கும். அவர் பாடிய தோடிக்கு கோடி கொடுக்கலாம். இவர் பாடிய கல்யாணிக்கு மாம்பலத்தையே எழுதிவைக்கலாம். இந்த வரமுக்கு ஆயிரம் வராகன். இது பத்துகாசு கூட பெறாது என்று எல்லாவற்றையும் தரம்பிரித்து ஆராய்ந்து மதிப்பளிப்பார்கள். இவர்கள் செட்டியார்களிடமிருந்தும், சேட்டுகளிடம் இருந்தும் ஞானம் பெற்று இந்தக்கலையை மேலும் நுண்மைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்று சொல்கின்றனர்.

வரலாற்று/பக்தி விமர்சனம் என்பது இசையைத்தவிர அதில் குறிப்பிடப்பட்ட பாடலில் தொடக்கம் எடுத்துக்கொண்டு அவ்வூரின் வரலாறு கோவில் என்று தலயாத்திரை போல எழுதுவதாகும். இன்று கச்சேரியில் மெயின் சாவேரியில் “கர்மமே பலவந்த மாயே தல்லி” என்ற பாடல். நாகப்பட்டினம் நீலாயதாக்ஷி அம்மனைக்குறித்தது. நாகப்பட்டினம் தமிழகத்தின் கடற்கரையோர சிறு நகரம், அட்ச ரேகை தீர்க ரேகை போன்ற புள்ளி விவரங்களையும், அங்கிருக்கும் கோவிலில் எத்தனை தூண்கள் என்பதிலிருந்து கோவில் பூசாரியின் செல்ஃபோன் நம்பர் வரை தொகுத்து எழுதப்படும். இதில் இசை ஒரு காரணமாகவே இருந்தாலும் காரணியாவதில்லை. பெரும்பாலும் சக்தி, பக்தி போன்ற இதழ்களில் இத்தகைய இசைக்கட்டுரைகள் காணப்படும். இவைகளில் அங்கங்கே இங்கே கண்ணீர் விடவும், இங்கே ஆஹா என்று சொல்லவும் போன்ற குறிப்புகளும் அடைப்புக்குள் வாசகர் நலம் கருதி கொடுக்கப்பட்டிருக்கும். ருத்ரப்பட்டினம் ப்ரதர்ஸ் பாட்டு என்று வந்தால் அதிலிருந்து லீட் எடுத்துக்கொண்டு ருத்ரப்பட்டினம் ஊரின் வரலாற்றை அலசுவது மற்றொரு பரிமானத்தை அளிக்கும்.

ஞான விமர்சனம் என்பதில் எப்போதுமே ஒருவித பாசாங்கற்ற தன்மை தெரியும். இவ்வகை விமர்சன்ங்களில், “ரிஷபத்தை இன்னும் ரெண்டு ப்ரமானச்சுத்து இறக்கி பிடிச்சுருக்கனும்”, “சதுர்தண்டிப்ரகாசிகால 43ஆம் பக்கத்துல சொல்லிருக்கான், த்ரிகாலம் பண்ணும்போது சதுஸ்ரதி ரிஷபம் நம்ம காதுக்கு அந்தர காந்தாரமாத்தான் கேக்கும்ன்னு”, “ப்ரத்யாகத கமகத்தை தாட்டு கமத்தோடு சேர்த்து பிடித்தால் தோடி விளங்குமான்னேன்”  என்பதுபோன்ற சொற்றொடர்கள் அநாயாசமாக பயன்படுத்தப்படும். இதில் எழுதுபவரும் சரி, படிப்பவரும் சரி அதில் என்ன சொல்லியிருக்கிறது என்று அனாவசியமாக குழம்புவதில்லை. விமர்சனத்தின் நோக்கம் விமர்சனம் மட்டுமே என்று மேலும் மேலும் தொழில்நுட்ப ரகசியங்களை அடுக்கிக்கொண்டே இருப்பார்கள். இதற்காகவென்றே வீட்டில் நூறு இருநூறு புத்தகங்களை பழைய புத்தகக்கடைகளிலிருந்து வாங்கிப்போட்டிருப்பார்கள் என்றும் சொல்கிறார்கள். இவர்களை போஷிப்பதற்கென்றே சங்கீத மகாசபை வருடா வருடம் மிகப்பெரிய பொருட்செலவு செய்துவருகிறது என்றும் சொல்கிறார்கள். விலங்குப் பண்ணையில் வரும் ஸ்க்வீலரோடு இவர்களை ஒப்பிட்டு கவிஞர் காத்துவாயன் சாத்துவாங்கியதாகவும் தெரிகிறது.

வாழ்க்கை விமர்சனம் என்பது இசையை விட்டுவிட்டு அந்த இசைக் கலைஞனை குறித்து பக்கம் பக்கமாக பேசுவது. பற்பல சித்தாந்தங்களையும், கோட்பாடுகளையும் அலசி ஆராய்ந்து, இசைதான் கலைஞன் கலைஞன் தான் இசை என்ற அத்வைத ஞானத்தை அடைந்தவர்கள் எழுதும் விமர்சனங்கள் இவை. இதற்கு தூய அத்வைத மார்கத்தின் ஞான தரிசனமும் கட்டாயம் தேவை என்று சொல்கிறார்கள். இவற்றை எழுதுவதற்கு கஞ்சா, குடிபோதை, பெண்கள் போன்றவை குறித்த சரியான புரிதல் தேவையாகிறது. காட்டுக்கத்தலாக இருந்தாலும் அதிலிருந்து இசையையும், இசைக்கலைஞனது வாழ்வையும் பிரித்து எடுக்கக்கூடிய விசேஷ அன்னபக்ஷிகள் இவர்கள். இவர்கள்  இலக்கியத்திற்கும், இசைக்கும் நடுவில் ஒரு ஸ்டூல் போட்டு அமர்ந்திருப்பவர்களாவார்கள். இவர்களது கட்டுரைகள் சிற்றிதழ்களிலும், தனி புத்தகங்களாகவும் வெளிவரும். கடும் விமர்சனங்களுக்கும் இவர்கள் சற்றும் சளைத்தவர்களல்லர். சிலசமயங்களில் தடாலடியாக ஞான விமர்சனத்திலும் இவர்கள் இறங்கக்கூடும். ஆனாலும் மற்றவகை விமர்சனங்களை இவர்கள் ஒருபோதும் விமர்சனமாக கொள்வதில்லை. இவர்கள் கோஸ்ட் ரைட்டர்ஸ் போல கோஸ்ட் விவாதக்காரர்களையும் கொண்டுள்ளதாக தெரியவருகிறது.

விமர்சன விமர்சனம் என்ற வகை மிகச்சமீபமாக பிரபலமாகி வருகிறது. தயிர்வடை, ஞான, செய்தி விமர்சகர்கள் இதை முன்னின்று நடத்துகிறார்கள். விமர்சகராக ஆசையுள்ளவர்களும், விமர்சனம் எழுத முடியாதவர்களும், விமர்சனம் என்பதே புரிதலின்மையின் உளரல்தானே என்ற உயர் தத்துவ தளத்தில் நிற்பவர்களும் சேர்ந்து முன்னெடுக்கும் வகையாக இது இருக்கிறது. இது சர்ச்சைகளாலும், சச்சரவுகளாலுமே பிரபலத்தை அடைந்தது என்று வரலாறு தெரிவிக்கிறது. இதை எழுதுவதற்கு தனி ஞானம் தேவையில்லை. எதிர்தரப்பு சொல்வது அனைத்தையும் மொத்தமாக மறுத்துவிட்டு, பின்னர் அதற்கான காரணங்களையும் கண்டுபிடித்து அதை மெருகேற்றி எழுதிவிட்டாலே போதுமானதாகிறது. தற்காலத்தில் இவ்விமர்சன முறையை சிறப்பாக கையாண்ட அனைத்து தரப்புமே கிட்டத்தட்ட சமநிலையை அடைந்து சமாதியாகிவிட்டார்கள் என்றும், மீண்டும் அடுத்த இசை விழாவிலோ, அல்லது புத்தகவெளியீட்டு விழாவிலோ இந்த விமர்சனமுறை மீண்டும் புத்துயிர் பெறலாம் என்றும் செய்திக்குறிப்புகள் கூறுகின்றன. இதற்கு தூய அத்வைத மார்கத்தில் கடும் எதிர்ப்பும், கோட்பாட்டு-நவீனத்துவ-பின்நவீனத்துவ ரீதியிலான தர்க்கங்களும் தயாராக இருப்பதாக கறுப்பு ஆடுகள் தெரிவிக்கின்றன. இவ்வகை விமர்சனங்கள் தொடர்ந்து இருந்துகொண்டே இருக்கும் இதை யாராலும் அழிக்கமுடியாது, இதை தாண்டித்தான் விமர்சனங்களின் தொடக்கப்புள்ளி இருக்கிறது என்று தீவிரமாக நம்புகிறோம் என்று தூ.அ.மா வின் சமீபத்திய அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

காலத்தின் கலைஞன்

இந்தியாவில் தனிமனித ஆளுமை வரலாறு என்பது ஒரு மிகை புனைவு மட்டுமாகவே இருந்துவருகிறது. தனிமனித ஆளுமை வரலாறூகள் பெரும்பாலும், நமக்குக்கிடைக்கும் தகவல்களை வைத்து கற்பனையில் அவற்றை விரித்து எழுதப்படுவதாகவே உள்ளது. இவற்றில், சுயபெருமிதங்களும், ப்ரச்சார நோக்கமும், சாதீய அணுகுமுறையில் திரிபுகளையும் முன்வைத்து, எந்தவித சான்றுகளும் இல்லாமல் எழுதப் படுபவையே மிகவும் அதிகமானவை. இவற்றில் தெளிவான தகவல் சித்திரங்களையோ, தளம் சார்ந்த அடிப்படை அனுபவமோ காணக்கிடைப்பதில்லை. மிகவும் அதிகபட்ச சான்றுகளாக நமக்குக் கிடைப்பவை, அவரைச் சார்ந்தவர்கள் எழுதிவைத்திருக்கும், அற்புதங்கள் நிறைந்த ஒரு அதிமானுட சித்திரத்தை அளிக்கும் ஒரு தொல்பிம்ப ஆராதனை குறிப்புகள் மட்டுமே.

ஒரு ஆளுமை வாழ்ந்த காலத்து பின்புலம் அறியாமல் அவரது வாழ்கையை புரிந்துகொள்ள இயலாது. ஒரு சமூகத்தில் மாபெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய மனிதர்களை தனி மனிதர்களாக மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது. அவர்கள் வாழ்ந்த சூழலும், அவர்கள் வாழ்ந்த சமூகமும், அச்சமூகத்தை அவர் எதிர்கொண்ட விதமும் சார்ந்த அவரைக்குறித்த புரிதலே நமக்கு ஒரு உண்மையான சித்திரத்தை அளிக்கும். பல ஆளுமைகளின் சரித்திரம் அவர் வாழ்ந்த காலத்திற்கு வெகுநாள் கழித்தே எழுதப்படுகிறது அல்லது உருவாக்கப்படுகிறது. அது உள்நோக்கங்களுடன், விளைவுகளை உத்தேசித்து எழுதப்படுவது மட்டுமே. அப்போது அவற்றில் அதிமானுடத்தன்மைகளும், அமானுஷ்யங்களும், உயர்வு நவிர்ச்சிக் கதைகளும் சேர்க்கப்பட்டு, காலப்போக்கில் அதிகாரப்பூர்வமான வரலாராக ஒரு தரப்பால் முன்வைக்கப்படுகிறது. இத்தகைய பல சரித்திரங்கள் நமக்கு வாசிக்கக்கிடைக்கின்றன. ஒற்றைப்படையான புரிதலுக்கு இவை வழிவகுக்கிறது.

நமது சமூகத்தில் பெரும் ஆளுமைகள் குறித்த சித்திரம் என்பது தொன்மம் சார்ந்த ஒன்றாகவும், தத்துவப் பார்வை சார்ந்த ஒன்றாகவும் மட்டுமே நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. இவை இரண்டிலும் ஒட்டு மொத்த மானுடம் குறித்த ஒரு பிம்பமே மேலெழுந்து வருகிறது. அனால் ஆளுமை வரலாறு என்று குறிப்பிடும்போது திட்டவட்டமாக அவ்வாளுமையை நிறுவவேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதால், குழுவுணர்வுள்ள இந்தியாவில் இது சாத்தியமாகாமல் போனது என்று சொல்லலாம். கலாசார பெருமிதத்திற்கும், சமூக நெறிப் படுத்துதல்களுக்கும், தத்துவ-தொன்மம் சார்ந்த ஒரு சரித்திரம் அவசியமாகிறது. ஆனால், இவை நேரடியான அம்மனிதனைத் தவிர்த்து அவனது படைப்புக்களையும், அவன் ஒட்டுமொத்த வரலாற்றினை ஒட்டி ஒழுகிய அல்லது எதிர்த்து நின்ற பகுதிகளையும் மட்டுமே எடுத்து உருவாக்கப்படுகிறது. எனவே, தனி ஆளுமைகள் குறித்த இந்திய பார்வை என்பது பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், வரலாற்றுச் சான்று அடிப்படையில் குறைபட்டதாகவே இருக்கிறது.

வரலாறு என்பது தனி நிகழ்வல்ல, அது ஒரு சமூகத்தினால் அதன் அனைத்து தரப்புகளாலும் ஒட்டுமொத்தமாக முன்னெடுக்கப்படுவது. ஒரு ஆளுமை சமூகத்தினின்று எழுந்து வருபவனேயன்றி, தனி தளத்தில் உருவாகி இயங்குபவனல்ல. எனவே அவனைக்குறித்த சரியான பார்வைக்கு பல பரிமாணங்களிலும் அணுகி, அதில் ஒரு புள்ளியிலிருந்து நாம் விரித்தெடுத்துக்கொள்வதே நம்முடைய-அவரது வரலாறு. அத்தகைய என்னுடைய தனிப்பட்ட விரிவு ஒன்றை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.
தென்னிந்தியா 1700 களில் பல்வேறு சிற்றரசுகளாலும், ப்ரெஞ்சு, ஆங்கிலக் காலனிகளாலும் துண்டாடப்பட்டு, அரசியல் குழப்பங்களும், சூழ்ச்சிகளும், துரோகங்களும் நிரம்பி வழிந்த காலகட்டமாகும். இந்த காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் அனைவருமே இந்த அரசியல் சமூக சூழல்களில் அகப்பட்டு அதிலிருந்தும் தமக்கான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டவர்களே. ஹைதர் அலி, திப்பு சுல்தான், கிழக்கிந்திய கம்பெனி, ப்ரெஞ்சு காலனிகள், கட்டப்பொம்மன், மருது, செவத்தையா போன்றவர்கள் அதிகாரம் செலுத்திவந்த காலம். கலகங்களும் கலவரங்களும், பெருங்கொள்ளைகளும் நிகழ்த்தி படைகள் நடத்த நிதி சேர்த்த காலம் இது. தென்னிந்தியா மாபெரும் அரசியல், சமூக புரட்சிக்குள்ளான காலகட்டம் இது.

கிழக்கிந்திய கம்பெனி, தஞ்சை மன்னன் துளஜாஜியை கைதுசெய்து, ஹைதர், திப்பு ஆகியோரை எதிர்க்க பூனாவை ஆண்ட மராத்தியர்களின் உதவி வேண்டி, அவரையே மீண்டும் மன்னனாக்கி, அவரை கப்பம் கட்டவைத்தனர். ஹைதர், திப்பு ஆகியோர் ஹிந்து மன்னனின் ராஜ்ஜியத்தை வெற்றி கொண்டது மராத்தியரை இவர்களுக்கு எதிராக தூண்டிவிட்டது. காஞ்சியையும் உள்ளடக்கி, க்ருஷ்ணா நதிவரை பரந்து கிடந்த ஹைதர்,திப்புவின் அதிகார எல்லை மேலும் விரிவடையவும், ஆங்கிலேயருக்குதவிய மாராத்தியர்கள் மீதுள்ள பகை காரணமாகவும் ஹைதர் அலி கான் பஹதுர் என்று பட்டம் சூட்டிக்கொண்ட இந்த ஹைதர் நாயக், தஞ்சாவூரின் மீது 1781ல் படையெடுத்தான். கம்பெனி படை கலோனல் ப்ரைத்வைட் முன்னிலையில் இவரை தடுக்க முயன்று தோல்வியுற்றார். தஞ்சையை ஆண்ட மராத்திய மன்னன் துளஜாஜியும் ஹைதரின் ஆணைக்கு கட்டுப்படுவதாக அறிவித்தபோது, ஹைதர் தஞ்சையையும் அதைச்சுற்றியுள்ளத்தனை ஊர்களிலும் மாபெரும் கொள்ளையை நிகழ்த்தினான். 1780களில் நடந்த கொள்ளைகளினால் தஞ்சை பகுதியின் வளர்ச்சி வெகுவாக பாதிக்கப்பட்டது. அடுத்த இருபது வருடங்கள் மிகக் கடுமையான பஞ்சத்தில் தஞ்சை இருந்துவந்தது. இந்த கால கட்டத்தை ஹைதர் காலம் என்று இன்றும் தஞ்சை மாவட்ட பேச்சு வழக்கில் சகஜமாக காணமுடியும்.

இந்த காலகட்டத்தில் ஹைதராபாத் நிஜாமின் ஆட்சியும், விஜயநகரப் பேரரசின் பெரு வீழ்ச்சியும், தக்கான பீடபூமியில் நிகழ்ந்த பல்வேறு அரசியல் குளறுபடிகளின் காரணமாகவும், அதன் காரணமாக பரவலாக நிகழ்ந்த தொடர் கொள்ளைகள் காரணமாகவும், அதன் விளைவான பஞ்சத்தின் காரணமாகவும் மக்கள் பல்வேறு இடங்களுக்கு புலம்பெயர்தல் என்பது மிகவும் சாதாரணமான நிகழ்வானது. தமக்கு ஆதரவளிக்கக்கூடிய, தொல்லை நிகழாமல் பாதுகாக்கக்கூடிய, மத நம்பிக்கைகளை வெட்டியெறியச்சொல்லாத, பிழைப்பதற்கு வழியுள்ள இடங்களுக்கு மக்கள் இடம் பெயர்ந்தனர். இது சில நூற்றாண்டுகளாகவே மராட்டியம் தொடங்கி தென்னிந்தியா முழுவதும் நிகழ்ந்த ஒரு தொடர் நிகழ்வாகும். இப்படி இடம்பெயர்ந்து வந்தவர்களில் பல்வேறு சாதியினரும் அடக்கம்.  பிராமணர்கள் பெரும்பாலும், நதிக்கரை ஓரமாகவே தமது வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தனர். க்ருஷ்ணா, கோதாவரி, காவேரி, பாலாறு, மற்றும் பல்வேறு கிளை நதிகளின் கரைகளில் அவர்கள் பல குழுக்களாக நத்தம் நிலங்களில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். அவ்வாறு குடியமர்த்தப்பட்டவர்களில் பல்வேறு தமிழ், தெலுகு, கன்னட, மராத்தி, மலையாள மொழி பேசுபவர்களும் இருந்தனர்.

தெலுகை தாய்மொழியாகக் கொண்ட பிராமணர்கள், ஸ்மார்த்த பிராமண வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். அதாவது, ஸ்ம்ருதிகளையும், ஆதிசங்கரர் வகுத்த வழிகளையும் பின்பற்றுபவர்கள். கோதாவரி நதிக்கரையில் வாழ்ந்த ஆபஸ்தம்பரின் சூத்திரத்தையும், ரிக் அல்லது க்ருஷ்ண-யஜுர் வேதத்தையும் பின்பற்றுபவர்கள். ச்ருங்கேரி மடத்தை ஒட்டியிருப்பவர்கள். இவர்கள் சிவன், விஷ்ணு இருவரையும் வழிபடுபவர். இவர்களை வைதீகிகள், நியோகிகள் என இரண்டு பெரும் பிரிவுகளாக பிரிக்கலாம். வைதீகிகள் வேத காரியங்களாற்றுபவர்களாகவும், கற்றலும் கற்பித்தலும் நியமமாக கொண்டவர்களுமாவார்கள். நியோகிகள் அரசாங்க காரியஸ்தர்களாகவும், நிர்வாக முறைகள் கற்று பயன்படுத்துபவர்களாகவும் பணிபுரிபவர்கள் ஆவார்கள். வைதீகி பிரிவில் வெலநாடு, தெலகான்யுலு, முலகநாடு, கர்ணகம்மலு, வேகிநாடு என பல உட்பிரிவுகள் உண்டு. இவர்கள் தங்கள் குடும்பப்பெயரும், கோத்திரமும் கொண்டு அடையாளப்படுத்திக் கொள்வார்கள். இவர்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களை காவேரி நதிக்கரையை ஒட்டி அமைத்துக்கொண்டு தங்கினார்கள். இவர்கள் அரசாங்கப்பணிகளிலோ, அரசியல் காரணிகளோ இருந்தவர்கள் இல்லை, சனாதன தர்மத்தில் ஒழுகி வாழும் மக்களிடம் ஒட்டி வாழ்ந்தவர்களே.  கதாகாலட்சேபங்களும், பஜனைகளும் நடத்தி, பக்தி மார்கத்தைப் பரப்புவதிலும் இவர்கள் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

காஞ்சி மடத்தின் வரலாற்றை பார்க்கும்போது பல கருத்துவேறுபாடுகள் வெளிப்படுகின்றன. ஆதிசங்கரர் நான்கு ஆசார்ய பீடங்களை ஏற்படுத்தி பின்னர் காஞ்சியில் வந்து தங்கி இம்மடத்தை ஏற்படுத்தினார் என்று சொன்னாலும் இது ஒரு கிளைப் பீடமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இம்மடம் இஸ்லாமிய படையெடுப்புக்களால் சிறிதுகாலம் கும்பகோணத்தில் இருந்து இயங்கியதாகவும் சொல்கிறார்கள். இம்மடத்தின் 59வது ஆச்சாரியராக வந்த பகவன்நாம போதேந்திர ஸரஸ்வதி (கிபி.1638- 1692) என்பவர், ராம நாம பாராயனம் என்ற முறையை பரப்பி பக்தி இயக்கத்தை முன்னெடுத்தார். இவருடன் ஶ்ரீதர அய்யாவாள் என்பவரும் தொடர்ந்து பல ஊர்களுக்குச் சென்று பக்தி இயக்கத்தை பரப்பிவந்தனர். இவர்களுக்குப் பின் வந்த மருதாநல்லூர் வெங்கடரமண தேசிகர் (கிபி 1777-1817) நாடு முழுவதும் பயனம் செய்து பஜனை பக்தி இயக்கத்தை முன்னெடுத்தார். பல இடங்களில் தனித்தனியாக கிடைத்த பாடல்களையும், பின்பற்றப்படும் வழிமுறைகளையும் ஆராய்ந்து இந்தியா முழுவதும் பரந்துவிரிந்து கிடந்த பக்தி இயக்கத்தின் அத்தனை மகான்களின் பாடல்களையும் கோர்த்து, பஜனை வழிமுறைக்குத் திட்டவட்டமான ஒரு வடிவம் கொடுத்தார்.

இந்த சம்பிரதாயத்தில் பல மொழிகளின் பாடல்கள் இடம்பெற்றிருக்கிறது என்பது நமக்குத்தெரிந்ததே. குறிப்பாக இது, தமிழ், தெலுகு, கன்னட, மராத்தி, குஜராத்தி,  மற்றும் அவ்தி, ப்ரிஜ்பாஷா, சம்ஸ்க்ருதம் போன்ற மொழிகளில் அமைந்த பாடல்களை சேர்த்திருக்கின்றார். இந்த பஜனை முறைமையை ஏற்படுத்திய மருதாநல்லூர் வெங்கடரமணர் அப்போது தஞ்சையை ஆண்ட மராத்திய மன்னருக்கு ஆன்மீக வழிகாட்டியாகவும் இருந்திருக்கிறார். மேலும் மன்னரது உதவியோடே போதேந்திரரது அதிஷ்டானமும் உருவாக்கப்பட்டது. அரசாங்கத்தின் அனுகூலமும் இந்த முறைமையை முன்னெடுக்க அவருக்கு இருந்திருக்கிறது என்றே முடிவு செய்யப்படவேண்டியுள்ளது.இவர் உருவாக்கி அளித்த தக்‌ஷின சம்ப்ரதாய பஜனை முறைமையையே இன்று வரை பிராமனர்கள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள். மிகச்சமீபத்தில் வாழ்ந்த ஹரிதாஸ் கிரி போன்றவர்கள் இதை மீட்டுருவாக்கம் செய்து அளித்தவர்களாவார்கள். இன்றும் பிரபலாக இருக்கும் க்ருஷ்ணப்ப்ரேமி, உடையாளூர் கல்யாணராமன், விட்டல்தாஸ் மஹராஜ், கணபதி துகாராம் மஹராஜ் போன்றவர்கள் இவ்வடிவத்தையே கையாண்டு வருகிறார்கள்.

இதே காலகட்டத்தில், அருணாசல கவி (1711 – 1779), தஞ்சை மாவட்டத்து தில்லையாடியில் பிறந்து ராமநாடகப் பாடல்களைப் புனைந்தார், மாரிமுத்தாப்பிள்ளையும் (1717-1787)  இதே காலகட்டத்திலேயே வாழ்ந்து பாடல்கள் எழுதினார். பாபவிநாச முதலியாரும் (1650-1725) இந்த காலகட்டத்தில் வாழ்ந்து தமிழில் பல பாடல்கள் இயற்றி, கீர்த்தனை வடிவத்தை தமிழில் முன்னெடுத்தனர். இவர்களுடன் 16ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த முத்துத்தாண்டவரையும் இணைத்து தமிழ் நால்வர் என்று சொல்லும் வழக்கம் உண்டு. தர்மபுரம் மடம் அமைப்புகள் அருணாசல கவிக்கு தமிழ் கற்கவும், இவரது பாடல்களை பரப்பவும் ஓரளவு உதவிசெய்தது. இதுபோலவே பல ஆதீனங்களும் தங்களால் இயன்ற அளவு, தமிழ் வளர்ச்சிக்கும், பக்தி மார்க்கத்தை வளர்ப்பதற்கும், சேவை செய்தன. இவைகள் பல சமூக மக்களுக்கு ஒரு தொடர்புப்புள்ளியாக இருந்துவந்தன. அருணாசல கவி தஞ்சை படைகளுக்கு, ஆற்காடு நவாபின் படையெடுப்பின்போது வீரமூட்டும் வகையில் பாடி அவர்களை தெம்பூட்டினார் என்று ஒரு செவிவழிச் செய்தியும் உண்டு.

தென்னிந்திய சமூகம் போர்களாலும், தொடர்கொள்ளைகளாலும், பஞ்சங்களாலும், அரசியல் சூழ்ச்சிகளாலும், துரோகங்களாலும், வஞ்சகங்களாலும் அலைகிழிக்கப்பட்டு, மக்கள் பஞ்சம் காரணமாகவும், பொருள்தேடியும், வாழ வழிதேடியும் பரவலாக புலம்பெயர்ந்துகொண்டிருந்த காலத்தில், புதிய அரசுகளும், கும்பினிகளும், ப்ரெஞ்சு காலனிகளும், டச்சு காலனிகளும் காலூன்ற முயற்சிகள் செய்துகொண்டிருந்த காலத்தில் – நமது தென்னிந்திய செவ்வியல் இசையின் மிக முக்கிய ஆக்கங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. பெரும் அழிவுகள், இக்கட்டுகள் நேரும்போது ஒரு சமூகம் கலையை உயர்த்திப்பிடிக்கிறது, அதன் ஆன்மாவின் குரலை எதிரொலிக்கிறது என்று சொல்லலாம்.

1767ஆம் வருடம் மே 4ஆம் தேதி தெலுகு மொழியை தாய்மொழியாகக் கொண்ட, வைதீகி பிரிவு-முலகநாடு உட்பிரிவைச்சார்ந்த, புலம்பெயர்ந்த காகர்ல ராமப்ரஹ்மத்திற்கும், தஞ்சை அரசவையில், கவிஞராகவும் பாடலாசிரியராகவும் இருந்த கிரிராஜ கவியின் மகளான சீதம்மா என்பவருக்கும் மூன்றாவது மகனாக காகர்ல த்யாகப்ரஹ்மம் பிறந்தார்.

குறிப்பு:  காகர்ல த்யாகராஜரைக்குறித்துத்தான் இந்த கட்டுரை. இவர் குறித்த வரலாற்று குறிப்புகள் எதுவும் திட்டவட்டமாக பதியப்படவில்லை. அவரது சீடர்களான வாலாஜாப்பேட்டை வெங்கடரமணர் எழுதிய குறிப்புக்களும், சமீபத்தில் டி. எஸ். சுந்தரேச சர்மா பக்தி நோக்கில் சம்ஸ்காரம், பக்தி, வாழ்கை நெறி என்ற குறிக்கொளை முன்னிறுத்திய குறிப்புக்கள் போன்றவையே கிடைக்கின்றன. அவரது பாடலைக்கொண்டு அவரது வாழ்க்கையை நிர்மாணிக்க முயன்ற சில கதைகளும், சில “அதிகாரப்பூர்வமான” வரலாறுகளும் கிடைக்கிறது.

(தொடரும்)

சங்கீத சீசன் அல்லது நீ உருப்பட மாட்டே!!

பட்டுப்புடவை சரசரக்க மாமிகள் வைரக்கல் தோடும், எட்டுக்கல் பேசரியும் போட்டுக்கொண்டு பரபரப்பாகவும், மயில்கண் வேஷ்டியும், விசிறி மடிப்பு அங்கவஸ்திரமும், நெற்றியில் விபூதியும், கோல்ட் ஃப்ரேம் கண்ணாடியும், கடைவாயில் வழியும் தம்பூலமுமாக மாமாக்கள் மாமிகளின் பின்னாலும், சில மேல் வர்க மாமிகள் கஞ்சி போட்டு விரைப்பாக்கப்பட்ட டிசைனர் காட்டன் புடவைகள், கோல்ட் வாட்ச் கட்டிக்கொண்டும், அவர்களை அடுத்து அடக்க ஒடுக்கமாக, அவர்களின் மகனின் குழந்தையை பார்க்க அமெரிக்கா போனபோது வாங்கிய சாயம் போன ஜீன்ஸும், டைட்டான டீ ஷர்ட்டும் அனிந்து மேல் தட்டு மாமாக்களும், குறுந்தாடி வைத்த, கடவுளைத்தேடுகிறார்களோ என்று நினைக்கக்கூடிய வகையில் ஆகாயத்தை மட்டுமே பார்க்கும், புகை ஊதி கறுத்த உதடுகளுடைய, உயர்கல்வி படித்த, லேசான எகத்தாளம் கூடிய கோனல்வாய் சிரிப்பையே எப்போதும் அளிக்கும் நவநாகரிக இளைஞர்களும், கிட்டத்தட்ட பெண்பார்க்கும் நிகழ்ச்சிக்கு வருவதுபோல அள்ளித்தெளித்த மேக்கப்பும், விசிறிய செண்ட்டுமாக யுவதிகளும், ஓரமாக சில பாவம் கதர் தட்டுவேட்டி கிழங்களும், எடிட்டரின் தொல்லை தாங்காமல் அவருக்காக குறிப்பெடுக்க வந்த ரிப்போர்ட்டர்களும், அம்மாமிகளும், மாமாக்களும் போக நிகழ்ச்சிகளை ஸ்பான்ஸர் செய்யும் இசைக்கும் அவருக்கும் ஸ்நானப்ராப்தி கூட இல்லை என்று எந்தக்கோவிலிலும் கற்பூரம் அடித்து சத்தியம் செய்ய சாத்தியம் உள்ள பட்டு சட்டை ப்ரதிநிதிகளும், அறிவுஜீவிக்களை தாண்டவமாடும் முகத்தோடு, எல்லாவற்றிற்குமே “ஐ நோ” சொல்லும் பாவத்தில் சபா செகரட்ரிகளும், சீசனுக்காக மட்டுமே க்ரெடிட் கார்டும், டாலருமாக இந்தியா வரும் என்.ஆர்.ஐகளும்,அவர்களுக்காகவே ஆரம்பிக்கப்பட்ட தற்காலிக சபாவின் அமைப்பாளர்களும், விருதுகளுக்கு பெயர் தேடிக்கொடுக்கும் க்ரியேடிவ் குழுவும், பெரும்பாலும் புரியாத மொழியில் பாடும் வித்வான்களும், ஸ்வராலங்காரத்தை விட தேஹாலங்காரத்தில் கவனமுடைய மேடையை ப்ராஹ்மன ஃபேஷன் ஷோ மேடையாக மாற்றும் விதூஷிகளும், தமிழ்ல பாபனாஷம் ஷிவன் பாட்டு ஒன்னு பாடப்போகிறேன் என்று கூவும் குயில்களும், எப்போதுமே மலச்சிக்கல் வந்ததுபோல முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, எப்போது என்னை விரட்டிவிடுவார்களோ என்ற கவலையிலேயே நடுக்கத்தோடு நின்றுகொண்டிருக்கும் பார்ப்பனராக தன்னை காட்டிக்கொள்ள முடியாதவரும், உண்மையிலேயே சங்கீதம் தெரிந்த மிகச்சிலரும், இதை எப்படி ரிக்கார்ட் செய்து காசாக்கலாம் என்று திரியும் வியாபாரிகளும், சங்கீதத்தை விட மிக முக்கியமான விஷயங்கள் நிறைந்த சபா கேண்டீன்களும், நிறம்பி வழியும் சென்னை சங்கீத சீசன் குறித்து நானும் எதாவது எழுதித்தான் ஆகவேண்டும் என்பது என் விதி. ஆண்கள் பெண்கள் தவிர இதில் சொல்லாமல் விட்ட இசை விமர்சகர்கள் என்ற ஒரு குழுவும் உண்டு. இசை விமர்சனங்கள் பற்றியும், இசை அனுபவங்கள் பற்றியும் விரிவாக எழுதவேண்டும் என்ற ஆவல் சில நாட்களாக இருந்துவருகிறது, அதை நடைமுறைப்படுத்தியும் பார்த்துவிடவேண்டும் என்ற ஆவலில் தொடங்குகிறேன்.

பாடினால் தமிழில் பாடு இல்லைன்னா தமிழ்நாட்டை விட்டு ஓடு..!!

பாடினால் தமிழில் பாடு இல்லைன்னா தமிழ்நாட்டை விட்டு ஓடு..!! – இது நான் அடிக்கடி எதிர்கொள்ளும், மிகவும் தீவிரமாக என்மீது பிரயோகிக்கப்படும் ஒரு வாசகம்.

தமிழிசைக்கான தரப்பு என்றைக்குமே இருந்துகொண்டிருக்கிறது. தமிழிசை இயக்கத்தினர், ஆய்வுகளும், கருத்தரங்கங்களும் நடத்தியும், நூல்களும், கட்டுரைகளும் எழுதியும் அதன் வாதங்களை எடுத்துவைக்கிறது. தமிழிசை குறித்து பல நூல்களும், ஆய்வுக்கட்டுரைகளும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும், அந்த தரப்பு கேட்கப்படாமலேயே முற்றிலுமாக நிராகரிக்கப்படுவது நடந்துகொண்டிருக்கிறது. பெரும்பாலும் இக்கட்டுரைகளின் தொனி மிகவும் கடுமையானதகவும், பிரச்சாரமாகவும் இருப்பதும், தமிழிசை குறித்த ஆய்வில் ஈடுபடுபவர்கள், பெருமித உணர்ச்சியுடனும், சாதிக்காழ்ப்புடனும், தெளிவான உள்நோக்கங்களுடன், முன் தீர்மானங்கள் நிறைந்த அணுகுமுறையையே காட்டுவதாலும், முன்வைக்கும் கருத்துக்களும் கேட்கப்படாமலேயே விமரிசிக்கப்படுகிறது. பிராமணீய அணுகுமுறைக்கு சற்றும் மாறுதலற்ற அணுகுமுறையாகவே இது இருந்துவிடுகிறது. இதனால் எழுதப்படும் முக்கிய கருத்துக்களுக்கு உள்நோக்கம் கற்பிக்கப்பட்டு கட்டுரைகளை நிராகரிப்பதற்கு ஏதுவாகவும் இருக்கிறது.

பொது அரங்கில் தமிழிசையின் தரப்பு என்பது இன்னும் தெளிவாக உணரப்படாததாக இருப்பதற்கு காரணம் அதில் ஒலிக்கும் வெவ்வேறு நிலைப்பாடுகளும், கருதுகோள்களுமே. தமிழிசை இயக்கத்தின்  க்ளைம்கள் வரலாற்று ரீதியிலானதா, சமூக ரீதியிலானதா, அல்லது இசை வடிவம் சார்ந்ததா, அல்லது பாடல் வடிவம் சார்ந்ததா அல்லது இவையனைத்தும் சார்ந்ததா என்பதே பலரால் இன்னமும் சரியாக ஊகிக்கமுடியவில்லை என்பதே இன்று இதன் நிலை. இதற்கான காரணம் இவை மொத்த குரல்களையும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு பொது நிலைப்பாட்டை தமிழிசை தரப்பு எட்டவில்லை என்பது மட்டுமே. இந்த கருத்துக்களை ஒட்டுமொத்தமாக முன்வைத்து அதுதொடர்பாக எழுப்பப்படும் கேள்விகளுக்கு, விளக்கம்கொடுத்து தம் நிலைப்பாட்டை தர்கரீதியாக நியாயப்படுத்தும் ஒரு தலைமை தமிழிசை தரப்புக்கு இல்லை என்பது மிகவும் சோர்வு தரும் நிலை.மேலும், தர்க்கத்தில் கொள்ளத்தக்க எந்த ஒரு திட்டவட்டமான ஆதாரங்களை அளிக்கும் தரவுகள் தமிழிசை தரப்பிடமோ, மாற்றுத்தரப்பிடமோ இல்லை. தமிழிசை தரப்பு சிலம்பையும், மாற்றுத்தரப்பு வேதங்களையும் துணைக்கு அழைக்கின்றன. ஆனாலும், வேதங்களிலிருந்து தொடங்கியதாக சொல்லப்பட்டாலும், அவை சுமார் 12 நூற்றாண்டுகளுக்கான தொடர்ச்சியின்றி நேரடியாக தற்காலத்தில் வந்து நிற்கிறது. களப்பிரர் காலத்தில் தமிழிசை அழிந்துபோனது, என்று மாற்றுத்தரப்பு வாதாடுகிறது. இன்னிலையில் குழப்பங்கள் தீர தமிழிசை தரப்பை திட்டவட்டமான கட்டுரையாக கருத்தியலிலும், வரலாற்றிலும், இசையிலும் ஆளுமையுள்ள யாரவாது எழுதினால் புண்ணியம் உண்டாகும்.

For the Heck of It:

 

இதுகுறித்த என் கருத்துக்கள் சில. இவ்விஷயத்தில் கருத்துச்சொல்பவர்கள் தரத்தை கருத்தில்கொண்டும், கருத்துச்சொல்வதற்கான தகுதிகள் ஏதுமில்லை என்பதாலும் இதை மனம்போன போக்கில் எழுதுகிறேன். இவைகள் மிக முக்கியமற்றவை மட்டுமே.

கர்நாடக சங்கீதம் என்றழைக்கப்படும் தென்னிந்திய செவ்வியல் வடிவத்தின் மிக முக்கியமான வடிவமாக இருந்துவருவது கீர்த்தனை என்றழைக்கப்படும் பாடல் வடிவம்.இன்று புழக்கத்தில் இருக்கும் கீர்த்தனை வடிவம் என்பது சுமார் 400ல் இருந்து 500 வருடப்பழமை கொண்டதாக இருக்கலாம். சுமார் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பாடல் வடிவம் என்பது எப்படி இருந்தது என்பது குறித்து திட்டவட்டமான கருத்துக்கள் கூறுமளவுக்கு நம்மிடம் தரவுகள் இல்லை. இக்கீர்த்தனை வடிவத்திற்கு எழுதப்பட்ட இலக்கணம் என்று எதுவும் இல்லை. என்றாலும் வழக்கமான ஒரு வடிவத்தை பின்பற்றி கீர்த்தனைகளை எழுதி வருகிறார்கள். பல்லவி, அனுபல்லவி, சரணம் என்ற மூன்றடுக்கு வடிவம் மிகவும் பிரபலமானது. பல சரணங்கள் கொண்ட பாடல்களும், சமஷ்டி சரணப் பாடல்களும் பொதுவாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. தமிழிசை தரப்பு பாணர் – நாட்டார் இசைப்பாடல் வடிவின் மறுவடிவாக்கமே இந்த கீர்த்தனைகள் என்று முன்வைக்கிறது. மாற்றுத்தரப்பு, இதை சாமவேதத்திலிருந்தும், புராண சுலோகங்களிலிருந்தும் வந்தது என்கிறது.
எதையும் எழுதிவைக்கும் வழக்கமில்லாத காலத்தில், அவற்றை எளிதாக நினைவிலிருத்துவதற்காக எதுகைகளும், மோனைகளும், சொல்லடுக்குகளும் பயன்படுத்தப்பட்டன. பின்னர் மொழி எழுத்துரு கொண்டபோதும் அவை அலங்காரங்களாக நிலைத்துவிட்டன. ஒரு இசைப்பாடலுக்கு வரிகளின் அளவு முக்கியமானது. வரிகளின் அளவுகள் கச்சிதமாக அமைக்கப்பட்ட வடிவ நேர்த்திகொண்ட பா வகைகள் பாடுவதற்கு ஏற்றதாகக் கருதப்பட்டது. இதிலும் பாடல் வரிகளுக்கு எந்த கவித்துவமும் கட்டாயமில்லை என்பதும், அவை கதைகளை நகர்த்திச்செல்லும், அதீத உணர்வுகளை கடத்தும் ஒரு கருவியாகவும் மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கிறது. இந்தியா முழுவதும் பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் வடிவத்திற்கு தமிழ்தான் மூலம் என்பது ஒருவகையில் பெருமைக்குரிய விஷயம் என்றபோதும், இதே வடிவம் ஜெயதேவர், கபீர், மீரா, துகாராம் போன்றவர்களால் பயன்படுத்தப்படுவதையும் பார்க்கிறோம். மேற்கத்திய இசையிலும் இத்தகைய பாடல் வடிவங்கள் நமக்குக் காணக்கிடைக்கின்றன. இவ்வகையில் இவ்வடிவம் ஒரு பொதுவான இசை அம்சமாகவே உலகெங்கும் இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.

கீர்த்தனை வடிவத்தின் வரலாற்றைப் பார்த்தால், நமக்குக்கிடைக்கும் படைப்புகளில், ஜெயதேவரின் படைப்புக்களில் இது பயன்பட்டிருக்கிறது. தென்னிந்திய இசையில் அன்னமய்ய, பத்ராசல ராமதாஸ், புரந்தரதாஸ் போன்றவர்கள் இந்த வடிவத்தை தொடர்ந்து பயன்படுத்துகிறார்கள். அன்னமய்ய இப்போது புழக்கத்திலிருக்கும் சிறிய கீர்த்தனை வடிவை முதலில் முன்வைக்கிறார். இவருக்குப்பின் வந்த ராமதாஸரும் இதே வடிவத்தை கையாள்கிறார். கர்நாடகத்து தாஸகூடத்தைச் சார்ந்த புரந்தரதாஸரும், கனகதாசரும் இந்த வடிவத்திலேயே பாடல்கள் இயற்றுகிறார்கள். இவர்களுக்கு முன்னோடியாக, க்ஷேத்ரக்ஞரும் இந்த வடிவத்திலேயே பதங்கள் எழுதியிருக்கிறார். இவர்களுக்கு காலத்தில் பிந்தைய தமிழ் மூவரும் இந்த வடிவிலேயே பாடல்கள் இயற்றியிருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு பின் சங்கீத மும்மூர்த்திகள் என்றழைக்கப்படும் முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர், காகர்ல த்யாகப்ரஹ்மம், ஸ்யாமா ஸாஸ்த்ரி ஆகியோர் இவ்வடிவத்தை மிகவும் கச்சிதமாக பயன்படுத்தினார்கள். தற்காலத்தில் பலரும் பாடல்கள் புனைவது இந்த வடிவத்தில் மட்டுமே. தமிழில் தமிழ் மூவர் முதல்தான் இந்த வடிவம் உறுதியாகிறது. இதற்கு முன்பே இவ்வடிவம் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் பரவலாக பயன்படுத்தப் பட்டிருப்பதற்கான சான்றுகள் இருப்பதால் இது தமிழிலிருந்து தோன்றிய ஒன்று என்று உறுதியாக சொல்லமுடிவதில்லை.

தெலுகு மொழியிலேயே மிக அதிகமான பாடல்கள் கிடைக்கின்றது என்பதற்கான காரணம், அப்போதைய அரசவைகளில் தெலுகு மொழியே போற்றப்பட்டது எனவே அனைவரும் அந்த மொழியிலேயே படைத்தனர் என்று கூறப்படுகிறது. தமிழ் மூவரும், சங்கீத மும்மூர்த்திகளும்,  நவாப்களும், ஆங்கிலேயரும் ஆண்டுகொண்டிருந்தபோதுதான் தமிழில் பாடல்கள் படைத்துக்கொண்டிருந்தனர். முகலாயர் காலத்தில்தான் தெலுகில் பலர் இயற்றிக்கொண்டிருந்தனர். உதாரணமாக, ராமதாஸர் நவாபுகள் காலத்தில் தெலுகில் மட்டுமே எழுதியவர். புரவலர்கள் தேவைப்பட்டவர்கள் மட்டுமோ அல்லது அரசவை வாக்யேயக்காரர்களோ மட்டுமே புரவலர்களால் ஆதரிக்கப்பட்ட மொழியில் எழுதினார்களே ஒழிய, ராமதாஸரோ, அன்னமய்யவோ, ஆதிப்பையவோ, மீராவோ, கபீரோ, துகாராமோ, ஞானதேவோ, த்யாகப்ரம்மமோ புரவலர்களைச் சார்ந்தவர் அல்லர். அவர்கள் அவர்களது இயல்பான தாய்மொழியிலேயே எழுதினார்கள். புரவலர்களைச் சார்ந்து மட்டுமே பாடல்களை இயற்றுவேன் என்று தமிழ் சமூகத்தில் எந்த ஒரு முடிவும் எடுக்கப்பட்டதாகவும் தெரியவில்லை. ஏனெனில் மற்ற அனைத்து தமிழ் கலைப்படைப்புகளும், உதாரணமாக குறுங்காப்பியங்களும், கவிதைகளும் அனைத்து காலத்திலும் செழிப்பாகவே இருந்திருக்கிறது. எனவே இந்தக் கருதுகோள் முழுவதும் சரியல்ல என்றே தோன்றுகிறது. இது தமிழில் கீர்த்தனங்கள் எழுதப்படாது போனதற்காக நாம் தேடிக்கொள்ளும் சமாதானமாகவே படுகிறது. உண்மையிலேயே தமிழிசை மரபு முன்னெடுக்கப்படாமைக்கு ஏதேனும் காரணம் இருந்திருக்கக் கூடும்.

தமிழ் சமூகம் முத்தமிழாக வகுத்து பயின்றபோது மற்ற சமூகங்கள் இந்த அளவுக்கு ஏற்றம் அடையாததாகவே இருந்திருக்கக்கூடும். ஆனாலும், நாடகத்தை வகுத்தபோது, நடிப்பும் பாட்டும் என்று வகுத்தது. இது இசையை பயன்படுத்திக்கொண்ட ஒரு கலையாக இருக்கிறது. இசைக்கென தனியாக ஒரு மரபு இருந்தபோதும், அதை நாடகம் துணைக்கலையாக பயன்படுத்திக்கொள்வதை பார்க்கிறோம். நாடகத்திலும் அதுசார்ந்த நடனத்திலும் புராணத்தையும், மன்னரின் வெற்றிக் கதைகளையும் பாடி நடித்துக்காட்டிக்கொண்டிருந்தனர். இதில் பாடல்கள் கதை சொல்லும் ஒரு உத்தியாகவே பயன்பட்டிருக்கிறது. தமிழ் சமூகம் இயற்றமிழுக்கும், நாடகத்தமிழுக்கும் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை இசைத்தமிழுக்கு கொடுக்கவில்லை. தெலுகு, கன்னட சமூகங்களில், தமிழ் சமூகம்போல இயற்றல், நாடக இயக்கங்கள் இருந்ததில்லை. அவர்களது தொடக்கமே, சில தத்துவ நீதி சதகங்களும்,கிராமிய நடையில் எழுதப்பட்ட சில கதைகளும் மட்டுமே. அங்கிருக்கும் நாடகங்கள் கூட பெரும்பாலும் விருத்தங்கள்-பாடல்களாலான உரையாடல் மட்டுமே. கதை சொல்லிகள் என்றொரு குழுவும் அச்சமூகங்களில் இருக்கிறது. அவை ஹரிகதை இயக்கம் போல பாடல்களும் அதற்கான விளக்கங்களும் மட்டும் சார்ந்து செல்வதை பார்க்கமுடிகிறது. இச்சமூகங்கள் இசையை வளர்த்தெடுத்த அளவுக்கு நாடகங்களையோ, கவிதை, கட்டுரைகளையோ கையாளவில்லை. இதன் தாக்கத்தை இன்று வரை காணலாம், உதாரணமாக தெலுகு மொழியில் இலக்கியம் என்று சொல்லத்தகுந்த எதுவும் இன்றுவரை இல்லை. ஆனாலும் அங்கு இசை இயல்பாகவே இருந்திருக்கிறது. தமிழ் சமூகம் இசைத்தமிழை முன்னெடுக்கவில்லை, ஊக்கப்படுத்தவில்லை. இப்போதும் தமிழிசையில் முன்வைக்கப்படும் பாடல்கள், ராமநாடக கீர்த்தனைகளும், நந்தன் சரித்திர கீர்த்தனைகளும் மிகச்சில துண்டு கீர்த்தனைகளுமே. இதற்குமேலே வேண்டுமானால் கம்பராமாயணத்தை இசைகோர்த்துப் பாடலாம்.

இசைக்கு முக்கிய காரணியாக பயன்பட்ட பாடல்களின் கருத்து பக்தி சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது. இது முற்றிலும் தவறானது என்பது ஒருபுறமிருக்க, இதற்கான காரணங்கள் ஆராயப்படலாம். பக்தி இயக்கங்கள் தமிழில் மிகவும் பிரபலமான காலகட்டமாகும்,தேவாரமும், திருவாசகமும், நாலாயிரமும் கரைபுரண்டோடிய காலம். சைவ-வைணவத்திருமுறைகள் பயின்று மன்னர்கள் ஆலயங்கள் எழுப்புவித்த காலம். திரும்பிய பக்ககமெங்கும் பாடல்களாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்த காலம். மன்னர்கள் கொடைகள் அளித்து ஓதுவார்களை நியமித்து, நிவந்தங்கள் அளித்து திருமுறைகளை ஓதச்செய்தனர். ஆனால் அவை இன்று மிகக்குறுகிய குழுவாலேயே உயிரோடு வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கு ஒரு தொடர்ச்சியில்லாது போனது ஏன்? இவற்றை வைத்துக்கொண்டே ஒரு மாபெரும் இசைக்கோட்டையை எழுப்பிவிடமுடியுமே? இவற்றிற்கும் காரணமாக நான் நினைப்பது, இவற்றிலும், இசையை பின் தள்ளி, கவிதைகளுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டதால் மட்டுமே. இவற்றிலுள்ள கவி நயத்திற்கு கொடுக்கப்பட்ட இடம், இசைக்கு கொடுக்கப்படவில்லை. மேலும், இவை பொது மக்கள் பெருமளவில் பங்குகொள்ளும் வகையில் இல்லாது, ஓதுவார்களைக்கொண்டு ஓதுவித்ததோடு நின்று போனது.

தமிழ் சமூகத்து பக்தி இயக்கம் கவிதைகளாலானது, மாறாக கன்னட, தெலுகு பக்தி இயக்கங்கள் பாடல்களாலானது. கன்னடத்து தாஸகூடத்தைச்சார்ந்த புரந்தரதாசர், கனகதாசர் போன்றவர்களும், ஆந்திரத்து அன்னமய்ய, ராமதாஸு போன்றவர்களும், பக்தியையும், தத்துவத்தையும் பாடல்களில் பதிந்துவைத்தனர். இவ்விசைக்கான வேர் அவர்கள் வாழ்ந்த சமூகத்தின் கிராமிய இசை வடிவங்களிலேயே இருந்திருக்கிறது. மிக எளிமையான, எளிதில் பிரதிபலிக்கக்கூடிய மெட்டுக்களையே அவர்கள் கையாண்டார்கள். பாடல்களில் மிக எளிமையான, புழக்கத்திலிருக்கும் வார்த்தைகளையே பயன்படுத்தினார்கள். இதே வகைப்பாடல்களை வட இந்திய வாரகாரி சம்பிரதாயத்திலும் காணமுடியும், துகாராம் போன்றவர்கள் அத்தகைய வழிநடைப் பாடல்களை அபங்-களாக இயற்றியிருக்கின்றனர். இவைகள் பொதுமக்களிடையே பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் இதை அவர்களது யாத்திரைகளில் வழிநடையாக பாடிச்சென்றனர். பொதுமக்களின் பங்கு அதில் முக்கியமானதாகிறது. இதுபோலவே தமிழகத்தில் சித்தர் இசைப் பாடல்கள் மரபும், சிந்துகளும் காலத்தால் மிகவும் பிந்தையதானதால், தாக்கம் குறைவானதாகவும், பரவலாக பயன்படுத்தப்படாததாகவும் இருக்கிறது.

தமிழில், ஸ்ரீ சைல யாத்திரை, திருமலை யாத்திரை, சிங்களவரின் சிதம்பர யாத்திரை, பண்டரீபுர யாத்திரை போல யாத்திரை இயக்கங்கள் சுத்தமாக இருந்தது இல்லை என்றே சொல்லலாம். எனவே, வழி நடைப்பாடல்கள் வழியாக இசையை உயிரோடு வைக்கும் – முன்னெடுக்கும் உத்தியும் இங்கு பயன்படுத்தப்படவில்லை. தற்காலத்தில் இவை சற்றே காணப்படுகிறது, சபரிமலை பாடல்கள் போன்றவை இன்று பலராலும், கேட்கவும், பாடவும் முடிகிறது.புராண இதிகாசப்பாடல்களால் நாடகங்கள் நிரம்பி வழிந்தபோது, ரசிகன் தன்னோடு பேசும் பாடல்களுக்காக காத்திருந்திருக்கிறான் என்று தெரிகிறது. தன் சுயஅனுபவத்தைப் பகிரும், தனி மனிதனோடு பேசும், அவனோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய  பாடல்களை புனையத்தொடங்கியபோது, அவைகளை நோக்கி ரசிகன் இயல்பாக ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறான். இதன் காரணமாகவே, தற்காலத்திலும், சினிமா பாடல்கள் மிகவும் பிரபலமாகவும், தென்னிந்திய செவ்வியல் இசை மிகவும் குறைவாகவும் ரசிக்கப்படுகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

தமிழிசை என்ற ஒன்று ஆரம்ப நிலையில் இருந்திருக்கிறது, பின்னர் அது வளர்த்தெடுக்கப்படாது அழியவிடப்பட்டது, தமிழகத்தின் கோவில்கள், வரலாற்று சின்னங்கள் போலவே. ஆனால் இப்போது வளர்ந்து நிற்கும் தமிழிசைக் கூறுகள் கொண்ட செவ்வியல் இசைதான் தமிழிசை ஆனால் அதில் பார்பனீய பக்தி புகுந்துவிட்டது, அவர்கள் தமிழை அழித்துவிட்டு தெலுகையும் கன்னடத்தையும் சமஸ்க்ருதத்தையும் மட்டுமே முன்வைத்தார்கள் என்பதுபோன்ற ஆதங்க வார்த்தைகளை கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இது எப்படி இருக்கிறது என்றால், கில்லி தண்டா விளையாட்டு இந்தியா தான் கண்டுபிடித்தது, இதன் முன்னேறிய வடிவம்தான் கிரிக்கெட். ஆங்கிலேயர் சூழ்ச்சி செய்து, நமது கில்லி தண்டா ஆட்டத்தைப் பார்த்து அதை உருவாக்கிவிட்டனர். எனவே கிரிக்கெட்டின் தொடக்கம் கில்லி தண்டா தான். அவர்கள் அதை கண்டுபிடித்திருக்காவிட்டால் நாம்தான் அதை கண்டுபிடித்திருப்போம் என்பது போல. உண்மை வெகுதூரத்தில் இருப்பதாகவே படுகிறது. தமிழ் சமூகம் வெண்பாக்களிலும், நாடகங்களிலும் ஈடுபட்டு, தமிழிசையை கண்டுகொள்ளவில்லை, தொடர்ச்சி அழிந்துவிட்டது. இதுதான் எனக்குத்தோன்றுகிறது.

இனி, அரசியல் ரீதியாகவும், காழ்ப்புடனும், பாடினால் தமிழில் பாடு இல்லையென்றால் தமிழ்நாட்டை விட்டு ஓடு என்பவரிடம் நிச்சயம் சில கேள்விகள் கேட்கப்படவேண்டும், “உண்மையில் தமிழிசை என்றால் என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?”, “தமிழில் பாடப்படுவதெல்லாம் தமிழிசையல்ல என்பதாவது தெரியுமா?”.

Just a historical Hangover…!!

திருவிடைமருதூர் வன்மீகநாதய்யர்

திருவிடைமருதூர் வன்மீகநாதய்யர். குளித்துவிட்டு ஸ்வாமி அறையினுள் நுழைந்தால் அவ்வளவுதான் அவரை அங்கிருந்து கிளப்புவது என்பது கஷ்டம். கரைந்து உருகி கண்ணீர் மல்க இறைவனை அழுது தொழுது வேண்டியபடி நின்றிருப்பார். உதடுகள் லலிதா சஹஸ்ரநாமமோ, விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமமோ சொல்லிக் கொண்டிருக்கும். அவரை அங்கிருந்து கிளப்பவேண்டுமென்றால் விசாலம் மாமி சமைத்ததை கூடத்தில் கொண்டுவந்து நிறப்பினால் தான் ஆச்சு. கும்பகர்ண வைத்தியத்தை விட பயனளிப்பது ஒன்று உண்டா உலகத்திலே? உடனே பகவானே நீயே ஆச்சு எனக்கு பிணை என்று பொறுப்பை அவனிடம் விட்டுவிட்டு வந்து சாப்பிட ஆரம்ப்பித்துவிடுவார்.

பக்கத்தில் இருப்பவன் ஜம்புநாதன், அவரது ப்ரதான சிஷ்யன். அவருக்கு சாப்பிடும் போது ஃபேன் இருந்தாலும் விசிறி விடுவது, துணி துவைத்துப் போடுவது போன்ற சிசுருஷைகள் செய்து அவரிடம் சங்கீதம் கற்றுக்கொள்பவன். இப்படி கற்றுக்கொண்டால்தான் வித்யை கைவரும் என்று அவனுக்கும் ஒரு ஐதீகம். வித்யையை என்பது ஐயர்வாளின் குமாரத்தியின் பெயரும்கூட என்பது சிறப்பு. திருவிடைமருதூரிலே இவரை விட்டால் பாட்டுக்கு வேறு ஆள் இல்லை என்பது திண்ணம். போனமாதம் திருவிடைமருதூரிலே நடந்த

ப்ரதோஷத்தன்று கூட இவர்தான் கச்சேரி. மூவாயிரத்தி ஏழு பேர் கச்சேரி கேட்டார்கள் அன்று என்று ஐயர் சொன்னார்.அவர்கள் முறையே இவரது பார்யாள் விசாலம், சிஷ்யர்கள் ஜம்பு, அம்பி, நானா, விச்சு, மைக் செட்டுக்காரன் மற்றும் சிவனும் சுமார் மூவாயிரம் சிவகணங்களும் என்று பின்னர் தெரிய வந்தது.

நவம்பர் மாதம் பிறந்ததிலிருந்து இவருக்கு படபடப்பும் ஆயாசமும் நிற்கவில்லை. ஒவ்வொருநாளும் தபால்காரனுக்கான இவர்காத்திருக்கும்போது இவரது முகத்தில் ஒரு நம்பிக்கையும் பின் அவன் கடந்துபோனதும் விடும் பெருமூச்சில்தான் ரேழிக்கொடியில் காயப்போட்ட மடித்துணி காய்ந்துவிடும். இவரது ப்ரார்த்தனை, காத்திருப்புஎல்லாமே இந்த வருடமாவது மதராசில் ஏதாவது ஒரு வித்வத் சபையில் சங்கீதக்கச்சேரி செய்துவிடவேண்டும் என்பதுதான். இது அவருக்கு ஒரு பெரும் குறையாகவே இருந்துவருகிறது. திருவையாறு தியாகய்யர் உத்சவத்தில் இவருக்கு சற்றேறக்குறைய சமமான பெரிய பெரிய வித்வான்கள் பாடிய அதே மேடையில் பாடியிருந்தாலும், மதராசில் சபையில் பாடுவது இவரது சங்கீதமயமான வாழ்கையில் இன்னும் ஒரு கனவாகவே இருந்துவருகிறது. சென்றவருடம் கூட இவர் சீமாச்சு மதராசுக்கு போகும்போது கும்பகோணம் ரயிலடி வரை போய் இதுகுறித்து ஞாபகப்படுத்தியிருந்தாலும் இதுவரை ஒன்றும் வேலைக்காகவில்லை. சீமாச்சு மதராசில் பல சபைகளுக்கு போவானாகிலும், தன் பெருமையை எடுத்துச்சொல்லும் சாதுர்யம் இல்லை என்பது இவரது துணிபு.

எப்படியாவது இந்தமுறையேனும் ஒரு வாய்ப்பு வாங்கித்தந்துவிடும்படி சீமாச்சுவுக்கு போன வாரமே இன்லாண்ட் கடிதம் எழுதியாகிவிட்டது. இன்னும் பதில் வந்து சேரவில்லை. ரயிலில் செல்ல டிக்கட்வேறு இன்னும் முன்பதிவு செய்யவேண்டும். போதாதகுறைக்கு எதிர்த்தவீட்டு கணேசன் வேறு என்னய்யா இந்த வருஷமாவது மதராஸ் சபைல கச்சேரி உண்டா? ன்னு கேட்டு எரிச்சலை கிளப்பிட்டுப்போயிருக்கிறார்.

ஏதாவது பண்ணியாகவேண்டும் என்று யோசித்ததில் கங்காராவ் வீட்டிற்குபோய் சீமாச்சுவுக்கு ஒரு டெலிபோன் போட்டு கேட்டுவிடலாமா என்று தோன்றியது. சரி என்று கிளம்பிப்போய் போன் செய்தபோது “டேய், நீ அடுத்த திங்கக்கிழமை இங்கே இருக்காமாதிரி கிளம்பி வந்துடு” என்றான். எப்போ கச்சேரி எங்கு என்ன ஏதும் தெரியவில்லை. சரி இந்தமுறை வாய்ப்பு அடித்துவிட்டது என்று சந்தோஷத்தில் பிரயாணத்திற்கான ஏற்பாடுகள் கணஜோராக தொடங்கிவிட்டார். ஊர் முழுக்க தண்டோரா போடும் வேலையை ஜம்பு சிறமேற்கொண்டு முடித்துவிட்டான்.
அதன் விளைவாக யாராவது அப்பா இருக்காரா என்றால்கூட “சார்வாள் இன்னைக்கு மதராசுக்கு போகிறார். அங்கே வித்வத் சபைல கச்சேரி
” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

ஊரில் இருந்து ஒரு இருபது முப்பது பேராவது இவரை வழியனுப்ப இவரது வீட்டு வாசல் வரை வந்திருந்தார்கள். அதையே இவர் கும்மோணம் ரயில்வேஸ்டேஷன் வரை வந்திருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டார். மாமிக்கு கல்யானத்திற்கு சீதனமாக வந்த வெள்ளி கூஜா, அரகஜா, மயில்கண் பட்டு, ஒரு தம்பூரா, எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ஒரு சுருதிப்பெட்டி, தொண்டை கரகரப்புக்கு ஒரு கால் கிலோ பனைவெல்லமும், வால்மிளகும், கூடவே எப்போதோ யாரோ கொடுத்த ஒரு மயில்கழுத்து கலர் சால்வை, வழியில் ரயிலில் காற்று அடித்து ஜலதோஷம் பிடிக்காமல் இருக்க அதை ஒரு உருமா போல கட்டிக்கொண்டிருந்தார். கூடவே பிரதான சிஷ்யனும் உடன் பாடுபவனுமான ஜம்பு.

மெலிதான குரலில் அவ்வப்போது ஏதாவது ஒரு ராகத்தை முனகிக்கொண்டே இருந்தார். கச்சேரியில் என்ன பாடுவது என்று மனதுள் ஒரே குழப்பம். ஆனால் இந்த வாய்ப்பு மீண்டும் வராது. எனவே தனது சங்கீத வித்வத்தை முழுவதும் கொட்டி மதராஸ் பட்டிணத்தையே கலங்கடித்துவிடவேண்டும் என்று நிச்சயம் செய்திருந்தார். எதிரில் இருந்தவர் “அடுத்த ஸ்டேஷன் எப்போ வரும்” என்று கேட்டால் கூட மெதுவாக சிரித்துக்கொண்டே ஜம்புவைப் பார்ப்பார். அதற்குள் ஒரு தனி அர்த்தம் இருக்கும். இவரது குலம் கோத்திரம் எல்லாம் சொல்லி முக்கியமாக இவர் மிகப்பெரிய சங்கீத வித்வான் என்றும் இப்போது மதராஸ் சங்கீத வித்வத் சபையில் கச்சேரி செய்ய போய்க்கொண்டிருப்பதாகவும் ஜம்பு சொல்லி முடிக்கும்போது லேசாக கல்யாணிராகத்தை முணுமுணுப்பார். எதிரிலிருப்பவர் சற்றே மிரண்ட விழிகளுடன் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவார்.

இரவு கையில் கொண்டுவந்திருந்த புளிசாதத்தையும், ஆத்மாவை குளிர்விக்கும் தயிர்சாதத்தையும் போஜனம் செய்து ஒரு ஸ்ருதி சுத்தமான ஏப்பத்தை வெளியிட்டு இப்பொது சிஷ்யனை வாஞ்சையாக பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஜம்பு தன்னை தயார் படுத்திக்கொள்ள மெயின் பாட்டு என்ன சக்கனி ராஜவா? என்று கேட்டதற்கு அட அசடே, எத்தனைபேர் அந்தப்பாட்டை பாடியிருக்கிறார்கள். என்ன இது பழைய சாதம் மாதிரி எப்போவும் கரஹரப்ரியா, காம்போதி சங்கராபரணம்ன்னு. அதெல்லாம் பாட என்ன ஞானம் வேண்டிக்கிடக்கு. நானே போட்ட சில பாட்டை ஸ்பெஷலா இதுக்காக தயார் பண்ணி வெச்சுருக்கேன். பாரு நான் பல்லவியை தொட்டதும் பட்ணத்துல எல்லாரும் வாயடைத்துப் போகப்போறா.” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்.

ஒருவேளை சீமாச்சு இவருக்கு நிஜமாகவே எதாவது ஒரு சபையில் பாட வாய்ப்பு வாங்கித்தந்திருக்கக்கூடும். எங்காவது சபையில் பனுவலட்டி ராகமோ அல்லது கனஜகன ராகமோ கேட்டால் ஒரு நிமிடமாவது உள்ளே போய் பார்த்துவிடுங்கள். பாடுபவர் சங்கீத மஹாஸ்ரீ திருவிடைமருதூர் வன்மீகநாதய்யராகவும் இருக்கலாம்

வடபாதிமங்கலம் சங்கரசுப்ரமணியன்

தமிழின் மொத்த உருவமும் இவர்தான் என்று ஒரே வார்த்தையில் சொல்லிவிடலாம். வாழும் தமிழ், முத்தமிழின் முதல்வன் போன்ற சொற்கள் எல்லாம் இவருக்கு சாலப்பொருந்தும். இவரது தமிழ்ப்புலமைக்கு எடுத்துக்காட்டாக இவர் திருத்தி எழுதிய கம்பராமாயணம் ஒன்றே சான்று. கம்பரமாயணம் என்று அறியப்படும் ராமாயணத்தை இவர் தமிழில் மொழிபெயர்த்தமைக்கு ஞான பீடம் உட்பட பல விருதுகள் வரும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தார். ஆனால் ஏதோ சில சக புலவர்களின் சூழ்ச்சியின் காரணங்களால் வரவில்லை என்று சொன்னார். ஒருவேளை இவரது புலமையை எவரும் புரிந்துகொள்ளாமையும் காரணமாக இருக்கலாம். வாழும் காலத்தில் எவனும் சிறந்த தமிழ்ப் புலவனை கண்டுகொண்டதில்லை என்று அதற்கான காரணத்தை இவர் விளங்கிச்சொல்வார். இப்போது இவர் நாலாயிரம் திவ்யப் பிரபந்தத்தை தமிழில் மொழி பெயர்க்க பெருமுயற்சி செய்துவருகிறார்.

அடுத்த கட்டமாக பெரியபுராணத்தையும் தமிழ்ப்படுத்தப்போவதாகச் சொல்லி சக தமிழ்ப் புலவர்களுக்கு கிலி ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். புராணம் என்றால் பொய், பெரிய புராணம் என்றால் பெரிய பொய் என்று நகைச்சுவை உணர்வோடு இவர் சொன்னதை பலர் ரசிக்கத்தெரியாமல் வீட்டுக்கு போகும் வழியில் கல்லால் அடித்துவிட்டார்களாம். இவரது தமிழ்ப்பயிற்சி குறித்து கூறும்போது பலவருடம் இவர் ஆழ்ந்து தமிழ் மொழியை திரு. திருவாலங்காடு கரிவலம்வந்த பெருமாளிடம் கவனம் செய்திருப்பதாக சொல்வார். இவரது எளிய முயற்சியாக தமிழ் அகராதி ஒன்றும் வெளிவந்திருக்கிறது. இவரது முன்னோர்கள் தமிழ்ப்புலவர்களாக இருந்ததாகவும், சோழர் பரம்பரையே இவரது தமிழ்ப்புலமைக்கு அடிமை என்று செப்புப்பட்டயம் அடித்துக்கொடுத்திருப்பதாகவும் மதுரை அலங்காநல்லூரில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல்லவர் கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதாகவும் பெருமிதம் கொள்வார். அவ்வப்போது, வள்ளுவர் தனக்கு என்ன முறை ஆகவேண்டும் என்று ஆராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்டு தற்போது அதை நிறுவ ஆதாரங்கள் திரட்டிக்கொண்டிருக்கிறாராம்.

இவருக்கு தமிழ்த்தாகம் இருப்பதுபோலவே, சங்கீதப்பித்தும் மிக அதிகம். இவரது சங்கீத ஞானம் உலகப் ப்ரசித்தமாகாவிடிலும், உள்ளூரில் மிகப் ப்ரபலமாக பேசப்படுகிறது. இவர் தமிழிசை இயக்கத்தின் வேர்களில் ஒருவர் என்று சொல்லிக்கொள்வார். தமிழிசை என்பதுதான் முதல் முதலில் தோன்றியது. ஏனென்றால் கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தின் முன் தோன்றிய மூத்த குடியான தமிழ்க்குடியின் இசைதானே முதலில் தோன்றியிருக்கவேண்டும் என்பது இவரது வாதம். கல்லும் மண்ணுமே இல்லை என்னும்போது பூமி எம்மாத்திரம். உலகம் இசைமயமான ஒலியிலிருந்து தோன்றியது என்று சொல்வார்களே அது தமிழிசையைத்தான் என்று இவரால் அறுதியிட்டுச் சொல்லமுடியும். இவரது இசைப்புலமையும், தமிழ்ப்பற்றும் கண்டு பலர் மிரண்டு போய் பல இடங்களில் பாடுவதை நிறுத்திவிட்டு தமிழ்ப்பாடல்கள் நோட்டு புத்தகத்தைத் தேடிக்கொண்டுவர மிருதங்கம் வாசிப்பவரை பணித்ததும் உண்டு.

சமீபகாலமாக இவர் கச்சேரிகளுக்கு போய்வருவதை வழக்கமாக கொண்டிருக்கிறார். முதல் வரிசையில் உட்கார இடம் இல்லாவிட்டாலும் இவரது ப்ரதாபத்தை கருதி தான் எழுந்தாவது யாராவது இவருக்கு இடம் தந்துவிடுகிறார்கள். கச்சேரி முடிந்ததும் காண்டீனில் நடக்கும் சிறு கூட்டத்தில் “என்னய்யா பாட்டு பாடறான், ஊத்துக்காடு, முத்துத்தாண்டவர்ன்னு, நம்ம பாட்டு ஒன்னு கூட தெரியாதா இவனுக்கு” என்று கேட்டு இவர் சக மேசைவாசிகளை அதிர வைப்பதும் உண்டு. இவர் தன் அரிய முயற்சியில் சில பல பாடல்கள் இயற்றியிருக்கிறார். அதை ஒரு நோட்டு புத்தகத்தில் எழுதி எல்லா கச்சேரிகளுக்கும் எடுத்துவருவதும் உண்டு. யாரேனும் கேட்டாலும் கேட்காவிட்டாலும், கச்சேரி நடுவிலும், தனியாவர்த்தனத்தின்போதும், படித்துக்காட்டி புளகாங்கிதப்படுவார். “நல்லதாப்போச்சு இவருக்கு பாட வரவில்லை” என்று மனதுக்குள் சிலர் நினைத்திருப்பார்களோ என்னவோ.

உள்ளூரில் நடக்கும் கச்சேரிகளுக்கு தன் வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சட்டையில் ஆஜராகிவிடும் இவர் ஒரு துண்டு சீட்டில் வடபாதிமங்கலம் சங்கரசுப்ரமணியன் அவர்கள் பாட்டு ஒன்று பாடவும் என்று எழுதி, வாங்கிய பாடகர் யார் அது என்று யோசிக்கும்போதே ஒரு பெரிய தாளில் காலையில் கவனம் செய்த பாடல் ஒன்றை நீட்டி, அது அடியேன் தான் என்று தன்னடக்கத்துடன் சொல்லி பாடகரை திகைக்கவைப்பார். இவரது இஷ்ட தெய்வமான புலிப்பாதிரியூர் புன்னை நாதரே அவருக்கு இப்பாடலை இயற்ற உத்தரவிட்டதாகவும் பின்குறிப்பு ஒன்று இருந்ததாக ஒரு பாடகர் மைக்கிலேயே சொன்னார்.

ஒருமுறை இவர் எழுதிய பாடலை தமிழில் இருந்ததால் பாடமுடியாமல் தவித்த கன்னடப்பாடகரை இவர் இழி பார்வை பார்த்து அப்பாடலை படித்துக்காட்டியும் விளக்கத்தைப் பாடகரின் மைக்கைப்பிடுங்கி இவரே சொன்னபோது வேர்த்து வடிந்திருந்தது. தமிழ் தெரியாத நீயெல்லாம் நடைபிணம் போல என்று சாபமும் அளித்தார். “காதை குத்தா தைத்த தித்த கதிமி டத்தோ” என்ற அந்த ஒருவரி பல்லவிக்கு இவர் அளித்த விளக்கம் இன்னும் யாருக்கும் புரியாமல் அலைய, தானே தமிழ் சித்தர்களைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருப்பதாக பொய்யறுமொழிப் புலவர் கூட சொன்னார்.

தமிழில் பாடாமல் தமிழில் இருந்து தோன்றியிருந்தாலும் அந்நிய மொழிகளான சமஸ்கிருதம், தெலுங்கு, கன்னடம் போன்ற மொழிகளில் பாடுவது தமிழுக்கு செய்யும் துரோகம் என்று பலமுறை துவாதசி கூட்டங்களில் இவர் உரையில் சொன்னதுண்டு. தமிழில் பாடல் இயற்றுவது ஒன்றும் கஷ்டமான வேலை இல்லை என்று இவர் பலமுறை எடுத்துக்காட்டியிருக்கிறார். இவரது முதல் பாடலான “வணங்குகிறேன் தாயே! வாழ்த்துவாய் நீயே! மனமென்னும் பேயே! அழித்திடும் நோயே!” என்ற பாடலை தன் தமிழாசிரியருக்கு அர்ப்பணித்திருக்கிறார். அந்தப்பாடல் இந்தியாவின் தேசிய கீதமாக ஆவதற்கு சகல தகுதிகளும் இருக்கிறது என்பது அனைவரது கருத்தும். புலவர்கள் நாட்டின் சொத்து, நாட்டுக்காக நாட்டைப்பற்றியே சிந்திப்பவர் எனனவே அனைவருக்குமான சிந்தனையையும் இவரே கஷ்டப்பட்டாவது செய்துவிடுவார். மேலும், எதுகையும் மோனையும் இருந்தால் உலகத்தரம் வாய்ந்த பாடல்கள் இயற்றலாம், கருத்து எதுவும் தேவையில்லை என்பது இவரது வாதம். காதல், பக்தி, மோகம் தவிர பெரிதாய் எதைப்பற்றி எழுதியிருக்கிறார்கள் என்று இவர் கூறுவார்.

இவர் தனது பாடல்களுக்கான மேடைகள் உள்ளூரில் வருடம் ஒருமுறை நடக்கும் கச்சேரிகளில் மட்டும் மேடையேறினால் சரிப்பட்டு வராது. இப்படியே தொடர்ந்தால் தமிழை உலக அரங்கில் நிலைநிறுத்த முடியாது என்று டிசம்பர் ஒன்றாம் தேதி மதராசுக்கு ரயிலில் டிக்கட் போட்டிருப்ப்பதாக கேள்வி. ஒருவேளை உங்கள் பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவர் இவராகவும் இருக்கக்கூடும்.

ஜாக்கிரதை. ஜாக்கிரதை. ஜாக்கிரதை.

%d bloggers like this: