ஸ்ருதி பேதமும் பிட்ச் ஷிஃப்டும்

இது குறித்து விளக்கமாக எழுதவேண்டும் என்றுதான் முதலில் நினைத்தேன். பின்னர் இதோடு நிறுத்திக் கொள்வோம் என்று முடிக்கிறேன். சமீபத்தில் ஷாஜி முதல்முறை நேரடியாக எழுதிய கட்டுரை ஒன்றை படிக்க நேர்ந்தது.  நீங்களும் படிக்கலாம் : http://www.uyirmmai.com/contentdetails.aspx?cid=4327

 சுருதிபேதம் – Pitch Shift என்று குறித்திருந்தார். ஆங்கிலத்தில் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. (இதை ஸ்கேல் ஷிஃப்ட் என்றால் இன்னும் சரியாக இருக்குமோ?)தமிழில் சுருதி பேதம் என்பது பெரும்பாலும் க்ரஹ பேதத்தையே குறிக்கப்பயன்படுகிறது. க்ரஹபேதம் இன்னும் சிக்கலான விஷயம். ரஹ்மான் பயன்படுத்துவது போன்ற Pitch Shift நமது சங்கீதத்தில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. அது மேற்கத்தைய இசை வழக்கம் மட்டுமே.
அதற்கு எதாவது புது தமிழ்ச்சொல்லை கண்டெடுத்துக்கொடுத்தால் நலம்.
Advertisements

சொல்வனம் – பாலேஷ் – சுகா

நான் சமீபத்தில் படித்த மிக நல்ல கட்டுரை. கட்டாயம் படிக்கவேண்டிய கட்டுரையும். சொல்வனத்திற்கு சபாஷ் சொல்லலாம். சுகா பேட்டி எடுத்திருப்பதால் இளையராஜா குறித்த விஷயங்கள் கொஞ்சம் ஓவர் டோஸ் தான். ஆனாலும், தகும்.

http://solvanam.com/?p=13585

 

நாஞ்சில் நாடனுக்கு சாகித்ய அகெடமி விருது

நாஞ்சிலாருக்கு இந்த விருது கிடைத்திருப்பது மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது.  சூடிய பூ சூடற்க என்ற தொகுப்புக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. சரி.. இனிமேலாவது இதை வாங்கிப்படிக்கலாமல்லவா?

புத்தகம் வாங்க : http://tinyurl.com/27z8nev (உடுமலை)

கோவையில் ஆசானது தலைமையில் அவரது இல்லத்துக்கு சென்று வாழ்த்து கூறினோம். மிகப்பெரிய இசை நூலகம் வைத்திருக்கிறார். கமர்ஷியல் சிடிக்களும், கேசட்களும். ஆனாலும், இசையின் மீது அலாதியான ஆர்வம் இல்லாவிட்டால் இது சாத்தியமே இல்லை. இசை கேட்கக்கூடிய இலக்கியவாதியா என்று ஆச்சரியப்பட்டுப்போனேன்.

அவரது சொந்த நூலகத்திலிருந்து சிலபல புத்தகங்களை திருடலாமா என்று யோசித்தேன். ஆசானின் இருப்பு என்னை தடுத்தாட்கொண்டது என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.  நாஞ்சில் இதுவரை நான் சந்தித்ததில் மிக மிக நேர்மையான மனிதர் அடுத்தமுறை வரும்போது சில புத்தகங்கள் தருகிறேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

ஜெயமோகன், எம்.எஸ், வேதசகாயகுமார், ஈரோடு க்ருஷ்ணன், கோவை அருண், கோவை த்யாகு, கடலூர் சீனு, கோவை சுரேஷ், மற்றும் பலரும் வந்திருந்தனர். தொடர்ந்து தொலைபேசி அழைப்புக்கள் வந்துகொண்டேயிருந்தது.  இவர் இந்த விருதை நிராகரிப்பதற்கான அத்தனை முகாந்திரங்களும் இருந்தபோதும், ரிஸ்க் எடுத்து இவருக்கு இவ்விருதை பரிந்துரைத்த குழுவினருக்கு நன்றி. 🙂

குழந்தை மேதைகள்

நமது நாட்டில் இசைக்கலைஞர்கள் எல்லோருமே ஒன்று ப்ராடிஜியாக இருப்பார்கள் இல்லையென்றால் எக்ஸ்பைரி தேதியை நெருங்கிக்கொண்டிருப்பார்கள். கடின உழைப்பால் முன்னேறினேன் என்று சொல்லும் இளைஞர்கள் எவரும் கண்ணில்படவில்லை. Andre Rieu எனும் புகழ்பெற்ற இசைக்கலைஞரோடு சேர்ந்து வாசிக்கும் இந்த சிறுவனைப்பாருங்கள் Akim Camara என்று பெயர். இதை அவன் வாசிக்கும்போது அவனது வயது 3. இப்போது 8 வயது ஆகியிருக்கும். சிறு குழந்தை ஆனாலும் வயலினை கையில் எடுத்ததும் எவ்வளவு சீரியஸாகிவிட்டான் என்று இப்போதும் ஆச்சரியப்படுகிறேன்.

கோதாவரி பயணம் – விஷ்ணுபுரம் வட்டம் – 4

இரவு 3 மணிசுமாருக்கு அரவம் கேட்டு எழுந்தபோது கேப்டன் ஆணைபிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தார். படகுதரைதட்டிவிட்டது போலும். அதை சரியான இடத்தில் தள்ளி நங்கூரமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். விஜயராகவனும், சந்திரகுமாரும் காலை 5 மணிக்கெல்லாம் எழுப்பிவிடுகிறேன் எனக்கு நம்பிக்கை தந்திருந்தார்கள். இருந்தாலும் எனக்குத்தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. சரியாக 4:30 மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிட்டேன். பக்கத்தில் பார்த்தால் சந்திரகுமார் தயாராக நின்றிருந்தார். 5 மணியாகட்டும் எழுப்பலாம் என்று இருந்தேன் என்றார். கேப்டனை எழுப்பிவிட்டேன். அவர்போட்ட சத்தத்தில் படகு மொத்தம் எழுந்துவிடும் போல இருந்தது. இந்த படகோட்டிகளுக்கு மிகக் கார்வையான குரல் இருக்கும்போல.

க்ருஷ்ணனை எழுப்பிக்கூட்டிக்கொண்டு மேல்தளத்திற்கு வந்து நின்றிருந்தோம். சூரியன் இன்னும் வரவில்லை. மேகமூட்டமாக இருந்தது. சுக்கான் பிடிப்பவர் இன்னும் 3 நாட்களுக்கு மழை இருக்கும் என்றார். ஒவ்வொருவராக மேலே ஏறி வந்தார்கள். அருகில் ஏதாவது ஒரு நல்ல மணல்திட்டில் நிறுத்தி குளிக்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம். சுமார் 30 நிமிட நேரப்பயணத்தில் ஒரு நல்ல மணல்திட்டில் நங்கூரமிட்டோம். அருகில் ஒரு சிறிய மலைக்கிராமம். அனைவரும் இறங்கி கிராமத்துக்குள் சென்றார்கள். நானும் சந்திரகுமாரும்,சிறிலும் மட்டும் சற்று மெதுவாகக்கிளம்பி கிராமத்திற்கு சென்றோம். அங்கே இளங்கோவும், வசந்தகுமார் அண்ணாச்சியும் நின்றிருந்தார்கள். அவர்களோடு பேசியபடியே நடந்துகொண்டிருந்தோம்.

மிகச்சிறிய கிராமம். அப்போதுதான் மசமசப்பாக விடிந்துகொண்டிருந்தது அவர்களுக்கு. சுமார் 50 வீடுகள் இருக்கலாம் அதிகபட்சமாக. பெரும்பாலானவர்கள் எங்களை பார்த்தவுடனேயே எந்த ஊரிலிருந்து வருகிறீர்கள் என்று கேட்டார்கள். சென்னை என்றதும், ஆரீப் ஊரில் இல்லை. அவர் சென்னைக்காரர்தான் என்று மறக்காமல் சொன்னார்கள். கிட்டத்தட்ட 20 பேராவது ஆரீபை குறித்து சொல்லியிருப்பார்கள். ஆரீப் இன்று மாலை வந்துவிடுவார். அவரது பாய்ஜான் கல்யாணத்திற்காக சென்னைதான் போயிருக்கிறார் என்று சொன்னார்கள்.

ஆரீபின் தாத்தா அந்த கிராமத்தில் வந்து கடை போட்டிருக்கிறார். இப்போது மூன்றாம் தலைமுறையாக இப்போது இவரும். ஆரீபின் குழந்தைகள் சென்னையில் அவரது மனைவி வீட்டில் இருந்து படிப்பதாகச்சொன்னார்கள். ஆரீப் எங்கள் வீட்டுப்பிள்ளைபோல இங்கே பாருங்கள் ஆரீபின் நாய் எங்கள் வீட்டில்தான் இருக்கிறது என்று ஒரு பெண்மணி சொன்னார்.

வயதான தாத்தா ஒருவர் வழியில் உட்கார்ந்திருந்தார். எனக்கு அவரைப்போன்றவரோடு பேசுவதில் மிகவும் விருப்பம் உண்டு. வயது என்ன இருக்கும் என்று கேட்டேன். இதுபோன்றவர்களோடு ஒரு பிரச்சனை, காலப்ரக்ஞை பெரும்பாலும் இருக்காது. அது இருக்கும் நிறைய என்றார். என்ன ஒரு 80 இருக்குமா என்று கேட்டேன். அதற்கு மேலேயும் இருக்கலாம் என்று அவரது குடும்பத்தார் சொன்னார்கள்.இந்திராகாந்தியை பார்த்திருப்பதாகவும், காங்கிரஸ் பிடிக்கும் என்றும் சொன்னார். சுதந்திரப்போராட்டம் எல்லாம் நியாபகம் இருக்கிறதா என்று கேட்டதற்கு இல்லை என்று சொல்லிவிட்டார். அவரோடு ஒரு போட்டோ எடுத்துக்கொண்டேன். அவரிடம் சிறில் அதை காட்டியபோது மிகவும் ஆர்வமாக பார்த்து சந்தோஷப்பட்டார். வழியில் ஏரோட்டப்போன ஒருவரை நிறுத்தி சிறில் சில போட்டோக்கள் எடுத்துக்கொண்டார்.

ஆசான் தலைமையில் மற்றொரு குழு வேறெங்கேயோ போயிருந்தது. நாங்கள் கிராமத்தைச் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தோம். அண்ணாச்சியும், மோகனரங்கனும் எங்கேயாவது டீ கிடைக்குமா என்று பார்க்கச்சொன்னார்கள்.

ஒரு சிறிய வீட்டின் முன்புறம் அடுப்பு போட்டு கடை போல வைத்திருந்தார்கள். சிலபல தோசைகளும், போண்டாக்களும் உள்ளே போனது. சூடான டீயுடன் 19 ரூபாய்தான் பில் வந்தது. ஆச்சரியமாக இருந்தது. இதுவே தமிழ்நாட்டில் குறைந்தது 50 ரூபாயாவது ஆகியிருக்கும் என்றார் விஜயராகவன்.

பலர் மூங்கில் கழியில் இருபுறமும் உறி போல குடங்களில் நீரெடுத்துவந்துகொண்டிருந்தார்கள். குடிப்பதற்காக கோதாவரித் தண்ணீரை அப்படித்தான் எடுத்துவருகிறார்கள். ஆண்கள் தான் அப்படி எடுத்துவருகிறார்கள். பெண்கள் குழாயடியில் நீரை நிறப்பி இடுப்பில் வைத்து வளைவுகள் தெரிய சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

பேசியபடியே நடந்து மணலில் இறங்கினோம். ஓரிடத்தில் ராஜமண்ட்ரியில் இருந்து கற்கள் எடுத்துவந்து அம்மி, திருகுரோலு (தமிழில் தெரியாது) போன்றவற்றை செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

அப்போது மிகவேகமாக ஆசானும் மற்றவர்களும் மணலில் ஓடிவந்துகொண்டிருந்தார்கள். ஏதாவது வம்பு வளர்த்து யாராவது விரட்டுகிறார்களா என்று பார்த்தேன். அது காலை ஓட்டப்பயிற்சி என்று தெரிந்ததும் ஆசுவாசம்.அனைவரும் நீரில் அமிழ்ந்தோம். 3 நாள் பயணத்தின் உடல்வலிக்கு மிகவும் இதமாக இருந்தது. மீண்டும் கேப்டன் சத்தம்போட ஆரம்பித்துவிட்டார். சுழல்கள் அதிகம் எனவே இந்தப்பக்கம் வாருங்கள் என்று கூவல். இப்போது அது பழகிப்போய்விட்டது. அவரிடம் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன், நீங்கள் கத்தாதீர்கள் என்று சொல்லிவிட்டு நீரில் அமிழ்ந்தோம். காலை உணவு தயாராகும் வாசனை மூக்கை துளைத்தது. சேமியா உப்புமாவும், போண்டாவும். அப்போது விஷ்ணுபுரத்து கறுத்த நாய் ஒன்று எங்களுக்கு காட்சியளித்தது.

கோதாவரி பயணம் – விஷ்ணுபுரம் வட்டம் – 3

எனக்கு காவிரி நல்ல பழக்கமுண்டு. காவிரிக்கரையில் வாழ்ந்திருந்ததால், காவிரியில் சுமார் 18 வருடங்கள் பழக்கம் எனக்கு. எங்களூருக்கு வரும்போது காவிரி மிகவும் சுத்தமாகவே இருக்கும் அப்போது. கோதாவரியில் குளிப்பது நல்ல அனுபவமென்றாலும், காவிரியில் குளித்ததன் மனஎழுச்சியை இதில் அடையமுடியவில்லை. ஆனாலும் மனதளவிலான காரணங்களால் கோதாவரி குளியல் மிகவும் சுகமாக இருந்தது. சுமார் 6 மணிவாக்கில் அனைவரும் மேலே அமர்ந்திருந்தோம். படகு கும்மிருட்டில் விளக்கில்லாமல் சென்றுகொண்டிருந்தது. விளக்குகளை அனைத்துவிடுகிறார்கள். விளக்கி தண்ணீரில் பட்டு ஒளிர்வதால் முன்னே கண்ணுக்குத்தெரியாது என்பதால் அப்படியாம். சுக்கான்பிடித்தவர் சொன்னார். சரியாகத்தானிருக்கும்.

படகு சுலபமாக செல்வதற்கு 5 அடி நீர் இருந்தால் போதும் என்று சொன்னார். அதற்கேற்ப மணல் திட்டுக்களையும், நீருக்குள் இருக்கும் மணல்மேடுகளையும் லாவகமாகத் தவிர்த்து சுக்கான் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். கண்ணுக்குத்தெரிந்த ஸ்பீட் ப்ரேக்கரிலேயே வண்டியை விட்டுவிடுகிறோம் நீங்கள் எப்படி நீருக்குள் இருக்கும் மணல் திட்டுக்களை கண்டுபிடிக்கிறீர்கள் என்று கேட்டேன். அதற்கு நீ நீரை படிக்கவேண்டும் என்றார். சுமாராக 25 வருடங்கள் கோதாவரியோடு தனக்குப்பழக்கம் என்றார்.
மலைத்தொடர்கள் தென்பட ஆரம்பித்திருந்தது. ஓரிடத்தில் நிறுத்தி ஏற்கனவே மீன் வாங்கியிருந்தார் கேப்டன். மேல் தளத்திற்குச் செல்லும்படியருகே செல்லும்போதே உணவின் மணம் கவர்ந்திழுத்தது. நான் சைவம்தான் ஆனாலும் மீன் வாசனையை அறிவேன், சுத்தமாகப்பிடிக்காது. பயந்துகொண்டே இருந்தேன். ஆனால் மீன் மணம் சுத்தமாக வெளியே வரவில்லை என்பதில் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். இன்றுவரை மீன் மணமில்லாத மீனைப்பார்த்ததே இல்லை. மாலையில் மீண்டும் காப்பி. சிலர் கையில் ஸ்னாக்ஸ் எதுவும் வாங்கி வந்திருக்கலாம் என்று பின்யோசனை தெரிவித்தார்கள்.

இதில் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒரு சிக்கல். க்ருஷ்ணன் ஒரு மினிமலிஸ்ட். வசதிகளைப்பற்றி சற்றும் கவலைப்படாத ஒரு மனிதர். எந்த இடத்திலும் அனுசரித்துக்கொள்ளுபவர். அரங்கசாமி மேக்ஸிமிஸ்ட். முடிந்த அளவு வசதிகள் இருப்பதில் தவறில்லை என்பவர். ஆனாலும் முடிவில் இருக்கும் வசதியை எந்த புலம்பலும் இன்றி ஏற்றுக்கொள்பவர். இவ்வளவு பெரிய படகு நமக்கெதற்கு என்று தொடங்கியது, பின்னர் அரங்கசாமியின் அயராத முயற்சியால் மேன்மேலும் வசதிகள் பெருகிவிட்டன. க்ருஷ்ணனுக்கு அதில் சற்றே வருத்தமும் இருக்கக்கூடும்.

இரவுக்குள் பேரண்டபள்ளி எனும் கிராமத்தை அடைவதாகத்திட்டம். ஆனாலும், நாங்கள் ஒரு நல்ல மணல்திட்டாகப்பார்த்து வண்டியை நிறுத்தச்சொல்லிவிட்டோம். இரவு அங்கேயே தங்குவது என்று தீர்மானமானது. பயணம் தந்தகளைப்பு அனைவர் முகத்திலும் தெரிந்தது. பேச்சு எங்கெங்கோ தொட்டுச்சென்று ஷாஜி இசைவிமரிசகரா என்பதில் வந்து நின்றது. அந்த உரையாடல் வீட்டோ செய்யப்படுகிறது என்று அறிவிக்கப்பட்டது.  கள் எங்கேயும் கிடைக்குமா என்று சிலர் ஆர்வமாக இருந்தார்கள். போலவரம்தான் போகவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டபடியால் அமைதியாக உரையாடி உறங்குவது என்று முடிவுசெய்தோம். இரவு உணவு மிகவும் நல்லமுறையில் செய்யப்பட்டிருந்தது.

ஆந்திர உணவுக்கு ஒரு பக்குவம் உண்டு, எவ்வளவு காரம்போட்டாலும், அதில் நெய்யை ஊற்றி அதை மட்டுப்படுத்திவிடுவார்கள். மிளகாய் அதிகம் சேர்ப்பதால் நம் மெடபாலிக் ரேட் அதிகமாகும் அதனால் எவ்வளவு சாப்பிட்டாலும், உடம்பு போடாது என்று சொல்வார்கள். நாக்கை ஏமாற்றலாம், ஆனால் வயிற்றை? மிளகாய் அதன் வேலையைக்காட்டிவிடும். காரம் சற்று குறைவாகவே போடுங்கள் என்று முன்னரே சமையற்காரரிடம் அறிவுறுத்தியிருந்தேன். அதுவே சற்று அதிகமாகத்தான் இருந்தது என்று சொல்லவேண்டும்.மீண்டும் அவரிடம் காலையில் சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

உணவு முடிந்து சற்றுநேரம் மேலே தளத்தில் அமர்ந்திருந்தோம். படுக்கைகள் விரிக்கப்பட்டுவிட்டன என்று செய்தி வந்தபிறகு ஒவ்வொருவராக கீழே சென்று படுத்தோம். இரவில் நான் பெரும்பாலும் தூங்குவதில்லை. விடியற்காலையில்தான் எப்போதுமே தூங்கும் வழக்கம். அதனால், விழித்திருப்பவரிடமெல்லாம் வாய் பிடுங்கிக்கொண்டிருந்தேன். யுவன் நகைச்சுவை வெடிகளாகக் கொளுத்திப்போட்டுக்கொண்டு இருந்தார். பெரும்பாலானவர்கள் அரைத்தூக்கத்திலும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

விளக்கு அணைக்கப்பட்ட பின்னர் சற்று நேரத்தில் மீண்டும் வலுவான ரீங்காரம் கேட்டது. படகை எங்கே நகர்த்துகிறார்கள் என்று புரியாமல் எழுந்து பார்த்தேன். படகு அங்கேயே நின்றிருந்தது. ஆனால் டி.டி.எஸ் எஃபக்டில் குறட்டைகள் தொடங்கியிருந்தன. அது படகின் ரீங்காரத்தைவிடவும் வலுவாக இருந்தது. காதுகளை முழுவதும் மூடிக்கொள்ள ஒரு துண்டை தலையில் சுற்றிக்கொண்டேன். நதி படகை தாலாட்டிக்கொண்டிருந்தது. எங்களனைவரையும்தான்.

கோதாவரி பயணம் – விஷ்ணுபுரம் வட்டம் – 2

அதிகாலை 4:30 மணியளவில் விழித்துப் பார்த்தபோது சீரால ஸ்டேஷனில் நின்றிருந்தது. மிகச்சுலபமாக அழகி என்று சொல்லிவிடக்கூடிய அளவில் ஒரு பெண் வந்து என் இருக்கையில் உட்காரலாமா என்று கேட்டாள். சுமார் 18-20  வயது இருக்கலாம். நிச்சயமாக என்று சொல்லி அவளுக்காக எழுந்து அமர்ந்துகொண்டேன். அந்த காலை நேரத்திலும் வெளிர் மஞ்சள் நிற உடையில் மிக அழகாக இருந்தாள். வாழ்வுடா உனக்கு என்று சொல்லிக்கொண்டேன். அவள் உட்கார்ந்தபடியே தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு ஒன்றரை மணிநேரம் போனது தெரியவில்லை.அவள் ஒங்கோலில் இறங்கிப்போய்விட்டாள். என் சுயத்திலிருந்து ஏதோ பறிபோனதுபோல உணர்ந்தேன்.

விஜயவாடா சேரும்போதே மணி 7 ஆகியிருந்தது. ஏலூரில் நண்பன் அவனது ஹோட்டலில் இருந்து எம்.எல்.ஏ. பெரசட்டு அனுப்பியிருந்தான். தொட்டுக்கொள்ள தேங்காய் சட்னியும் இஞ்சி சட்னியும். இந்த பயணத்தில் ஆந்திர உணவின் முதல் சுவை. ராஜமண்ட்ரி சேரும்போது மணி 10 ஆகிவிட்டது. ஆளுக்கு 10 ரூபாய் என்று பேசிக்கொண்டு 17 பேரும் மூன்று ஆட்டோக்களில் கோதாவரிக்கரையை சேர்ந்தோம்.

அதற்குள் படகின் கேப்டன் ஒரு 10 முறையாவது என்னை அழைத்திருப்பார். எல்லாம் தயாராக இருக்கிறது நீங்கள் எங்கே என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். படகில் அனைவரும் ஏறி அமர்ந்துகொண்டோம். பெரும்பாலானவர்கள் பையை உள்ளே போட்டுவிட்டு மேல் தளத்திற்குச் சென்றுவிட்டனர். சிலர் டீ குடிக்க, சிலர் சிகரட் வாங்கி ஸ்டாக் வைக்க என்று அங்கும் இங்கும் போய்க்கொண்டிருந்தனர்.படகில் அனைவரையும் தன்னக்கட்டி ஏற்றுவதிலேயே தெரிந்துபோய்விட்டது இந்த 17 பேரையும் ஒருங்கிணைப்பது அத்தனை சுலபமான ஒன்று அல்ல என்று.

அரங்கசாமி “ஒன்னும் ப்ரச்சனையே இல்ல சர்மா” என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அவருக்கே சொல்லிக்கொள்கிறாரோ என்று சுயமுன்னேற்ற நூல் சார்ந்த ஒரு சிந்தனை சரடும் தோன்றியது. படகிற்கு டீசல் போடப்பட்டிருந்தது. 100 லிட்டர் தான் கொள்ளளவு என்றாலும் அது போதாது என்பதால் 4 கேன்களில் மேலும் 200 லிட்டர் ஏற்றப்பட்டது. திடீரென அரங்கசாமி அரக்கபரக்க கப்பலில் இருந்து படிகளேறிவந்தார். என்ன சர்மா, நமக்கு மட்டும்தான் இந்த படகு என்று சொன்னீர்கள், ஆனால் வேறு சிலரும் இருக்கிறார்களே என்றார். அதிர்ந்துபோனேன். கேப்டனிடம் கேட்டபோது அவர்கள் பாடகர்கள் என்று சொன்னார். அரங்கசாமி ஆசுவாசமானார். பாடகர் என்றால் ஜிப்பா, வேஷ்டி, சந்தனப்பொட்டு, ஜவ்வாது என்று நினைத்திருந்திருப்பார். ஒரு சோனியான பெண்ணும், அடியாள் போன்ற ஒரு உருவத்தையும் பாடகர்களாக அவர் நினைத்துப்பார்த்திருக்க முடியாது.

கேப்டன் சீக்கரம் ஏறுங்கள், நேரமாகிறது என்று விரட்டிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு என்ன ப்ரச்சனை என்றே புரியவில்லை. நேரமானால் என்ன என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவர் போலீஸ், செக்போஸ்ட் என்று ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். மீண்டும் ஒருமுறை 17 வரை எண்ணிப்பார்த்த பிறகு படகு மெதுவாக ரீங்கரித்தபடி கிளம்பியது. பூரியும் இட்லியும் காலை உணவாக பொட்டலம் கட்டி வைத்திருந்தார்கள் வைத்திருந்தார்கள். யாரும் இட்லியைத் தொடவே இல்லை. சூடாக ஒரு காப்பி பரிமாரப்பட்டது. இந்தப்படகு பெரும்பாலும் பட்டுசீம எனும் இடத்தில் இருந்தே தொடங்கும். எங்களுக்காக சிறப்பு அனுமதியின் பேரில் ராஜமண்ட்ரியில் இருந்து புறப்பட ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

அனைவரும் மேலே சென்றபிறகு நானும் க்ருஷ்ணனும் கேப்டனோடு பயணத்திட்டம் குறித்து விவாதித்துக்கொண்டிருந்தோம். எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கரம் தேவிப்பட்டினத்தைக் கடந்துவிடுவது என்று முடிவு செய்தோம். நடுவில் எங்கும் நிறுத்தாமல் சென்றுவிடுவது, வரும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றார் கேப்டன். தேவிப்பட்டினத்தில் ஒரு போலீஸ் செக்போஸ்ட் உண்டு. அதில் அனைவரது பெயரையும் எழுதி அனுமதி பெற்ற பின்னரே செல்லமுடியும்.

கப்பலின் முன்னால் கிடந்த கயிறுகளில் நின்று சிலர் வழுக்கி விழுந்தார்கள். மேலே யுவன் அவரது அமெரிக்க உடையிலும் பாதியைக்களைந்து கவர்ச்சியாக தோற்றமளித்தார். பொதுவாகச்சென்ற உரையாடல் பாடல்களின் பக்கம்திரும்பியது. மாற்றி மாற்றி பாடல்கள் பாடத்தொடங்கினோம். இருவரும் இணைந்து பொன்னொன்று கண்டேன் பாடலை பாட முயற்சித்து முடிவில் யுவனே பாடி முடித்தார். எனக்கு பாடல் வரிகள் தெரியாது. யுவன் ஒரு அற்புதமான பாடகர். நல்ல எனர்ஜி உள்ள மனிதர். அவரைச்சுற்றி இருப்பவர்களுக்கெல்லாம் அது பரவுவது அசாதாரணமாகத்தெரியும். என்ன அவருக்கு ஒரு நாளைக்கு சுமார் 10-12 மணிநேரத் தூக்கம் அவசியம்.

ஏற்பாடுசெய்த பாடகர்கள் தேவையில்லை அவர்கள் வேறு எதற்கு என்று சிலர் ஆதங்கப்பட்டார்கள். கீழிருந்து நாங்கள் பாடுவதைக்கேட்ட அவர்களுக்கு இயல்பாகவே இசைக்கலைஞர்களுக்கு இருக்கும் ஒரு உத்வேகம் உந்தித்தள்ள மேல்தளத்திற்கு டேப்பு வாத்தியம் சகிதம் வந்துவிட்டார்கள். அவர்களோடு யுவன் பாடல்களால் ஒரு துவந்த யுத்தமே நிகழ்த்தினார். டாக்டரும் இணைந்துகொண்டார். எனக்கு டேப்பினோடு பாடும் பாடல்கள் எதுவும் தெரியாது என்று ஒதுங்கிவிட்டேன். இருந்தாலும் விடாமல் என்னையும் ஒரு பாடல் பாடவைத்தார்கள். சிரிப்பும் கும்மாளமுமாக மேல்தளம் அதிர்ந்தது. ஒரு மூன்று மணிநேரம் கோதாவரியைப் பார்த்துக்கொண்டும், இசையை கேட்டுக்கொண்டும் கழிந்தது.

மதிய உணவு மேலேயே பரிமாரப்பட்டது. மேலதிகமாக சிக்கன் ஏற்பாடாகியிருந்தது. பலர் கண்ணில் நீர். அது உணவைப்பார்த்தாலே பற்றிக்கொள்ளும் காரத்தினால் என்று புரிய மாலையானது. போலவரம் என்னும் ஊரில் ஏற்பாடு செய்திருந்த மெத்தைகளும் தலையணைகளும் போர்வையும் ஏற்றப்பட்டது. பாடகர்கள் அங்கேயே இறங்கிக்கொண்டார்கள். தேவிப்பட்டிணம் சேரும்போது மாலை 4:30 ஆகிவிட்டிருந்தது. போலீஸ் துணை ஆய்வாளர் படகை இழுத்துக்கட்டிவிடு நேரமாகிவிட்டது என்று கூறிவிட்டார். கேப்டன் அவருடன் பேசி ஒரு 300 ரூபாய் தள்ளினார். படகு தேவிப்பட்டினத்தைக் கடந்து மெதுவாக முன்னேறியது. இனி நம் இஷ்டம்தான் எங்கு வேண்டுமானாலும் படகை நிறுத்திக்கொள்ளலாம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

யுவன் காலையில் இருந்து குளிக்கவேண்டும் என்று அதகளம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். அவருக்கும் அனைவருக்கும் கோதாவரியில் நனையவேண்டும் என்று தோன்றியது. படகை ஓரிடத்தில் நிறுத்திவிட்டு நீரில் இறங்கினோம். கேப்டன் மீன் இருக்கிறதா என்று கடந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு சிறு படகாக நிறுத்தி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

குறிப்பு: கேப்டனின் இயற்பெயர் ஷேக் அகமது அலி, ஆனால் அழைப்பது சம்தானி என்ற அவரது முன்னோரின் பெயர்கொண்டு. அவர் அந்த படகின் ஒரு பங்குதாரரும் கூட. படகை அவரும் அவரது பாய்ஜானும் சேர்ந்து கட்டியதாகச்சொன்னார். போலவரம் அவரது சொந்த ஊர். கங்கராஜு, ராம்பாபு என இருவர் உதவிக்கு. சம்தானியின் மகனும், சமையற்காரரும் உண்டு. மொத்தம் எங்களது க்ரூ சம்தானி, அவரது மகன், கங்கராஜு, ராம்பாபு, சுக்கான் பிடிப்பவர், சமையற்காரர், இஞ்சின் ஆபரேட்டர் என்று 7 பேர்.

%d bloggers like this: